|
Secundum triplicem intelligentiam exponitur sacrum eloquium. Prima
expositio est historica, in qua consideratur prima verborum significatio
ad res ipsas de quibus agitur. Habet enim sacrum eloquium proprietatem
quamdam ab aliis Scripturis differentem, quod in eo primum per verba
quae recitantur, de rebus quibusdam agitur, quae rursum res vice
verborum ad significationem aliarum rerum proponuntur. Historia dicitur
a verbo graeco [sbi][sf][o][r][eac][oh], historeo, quod est video et
narro. Propterea quod apud veteres nulli licebat scribere res gestas,
nisi a se visas, ne falsitas admisceretur veritati peccato scriptoris,
plus, aut minus, aut aliter dicentis. Secundum hoc proprie et districte
dicitur historia; sed solet largius accipi, ut dicatur historia sensus
qui primo loco ex significatione verborum habetur ad res. Secunda
expositio est allegorica. Est autem allegoria, cum per id quod ex
littera significatum proponitur, aliud aliquid sive in praeterito sive
in praesenti sive in futuro factum significatur. Dicitur allegoria quasi
alieniloquium, quia aliud dicitur et aliud significatur, quae
subdividitur in simplicem allegoriam et anagogen. Et est simplex
allegoria, cum per visibile factum aliud invisibile factum significatur.
Anagoge, id est sursum ductio, cum per visibile invisibile factum
declaratur. Hujus triplicis intelligentiae unum ponatur exemplum. Erat
vir in terra Hus, nomine Job, qui prius dives ad tantam devenit
miseriam, quod sedens in sterquilinio etiam saniem corporis sui testa
radebat. Sensus historiae patet. Veniamus ad allegoriam, ut per res a
vocibus significatas, alias res significari consideremus et per factum
aliud factum. Job itaque, qui interpretatur dolens, Christum significat,
qui prius in divitiis gloriae Patris eidem coaequalis, condescendit
nostrae miseriae, et sedit humiliatus in sterquilinio hujus mundi,
omnibus nostris defectibus, praeter peccatum, communicans. Quid etiam
per hoc factum, faciendum, id est dignum fieri significetur, inquiramus.
Job quemlibet justum vel animam poenitentem potest significare, quae
componit in memoria sua sterquilinium ex omnibus peccatis quae fecit, et
non ad horam, sed perseveranter super hoc sedendo et meditando flere non
cessat. Et haec facta ad litteram, quae repraesentant hujusmodi
spiritualia, sacramenta dicuntur .
|
|
