|
Lux ergo quid fecit? Lux lucem comprehendit. Et quae est ista lux?
Utique si lux lucem comprehendit, lucem comprehenderunt, qui a luce lux
facti sunt. Lucem comprehenderunt, qui a luce illuminati sunt. Lucem
comprehenderunt, qui eam lucem super se in se susceperunt.
Comprehenderunt similitudine, non comprehenderunt aequalitate. Hoc est
ergo unum et verum lumen omnium spirituum rationalium, praecipue
sanctorum, quod illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum. Quod
sine diminutione sui ab omnibus participatur; et cum idem sit in
omnibus, non tamen ab omnibus eodem modo percipitur. Ipsum enim quidquid
est, totum est, et ubique totum est; nec minus aut majus in eo est, et
tamen secundum participationis differentiam minus et magis de illo
percipiunt omnes, qui secundum conditionem suam aut donum gratiae
largitoris minus ac magis hujus ejusdem communicationis ac
participationis capaces sunt. Participatio igitur alias major, alias
minor est. Participatus autem non alias major aut minor; sed idem ipse
totus ac plenus, et perfectus ubique est. Cum igitur animas sapientes
dicimus, et sapientia sapientes dicimus, istam sapientiam cogitemus, et
ipsam solam esse credamus qua sapiunt, quaecunque rationales mentes vim
intelligendi atque discernendi perceperunt. Haec est, inquit, vita
aeterna, ut cognoscant te solum Deum; et quem misisti Jesum Christum
(Joan. XVII). Cognitio itaque Dei vita aeterna est, et quid est cognitio
Dei? nunquid accidens? Ergo amor Dei accidens est, et beatitudo accidens
est, et in accidentibus est beatitudo nostra. Quare non magis Deus sit
beatitudo nostra? Ipse est sapientia qua cognoscimus, ipse amor quo
diligimus, ipse gaudium quo exsultamus. Ergo una sapientia est qua omnes
sapiunt, nec tamen uno modo sapiunt, quia participando sapiunt. Quod si
omnes hac sapientia sapiunt quicunque sapiunt, multo magis hac sapientia
sapit illa anima, quae ipsi sapientiae unita fuit. Quae non sorte
participationis ex illa viguit, sed privilegio unitatis plenitudinem
possedit. Quid enim de sapientia minus habere poterat, cui ipsa
plenitudo sapientiae incorporata erat? In quo, ait, inhabitat omnis
plenitudo divinitatis corporaliter (Coloss. II). De quo hoc dixit, nonne
de Christo? Quomodo ergo in Christo habitat omnis plenitudo divinitatis?
Tres essentiae sunt in Christo. Caro, anima, divinitas. Quid ergo
habitat in quo? an divinitas in divinitate, an divinitas in anima, an
divinitas in carne? Sed quid est, divinitas habitat in divinitate?
Nunquid hoc aut congruum erat dicere, aut necessarium audire? Ergo in
humanitate Christi habitat plenitudo divinitatis Christi. Quod si
plenitudo divinitatis Christi, ergo et plenitudo sapientiae Dei. Quid
enim est divinitas Christi nisi sapientia Dei? Ergo plenitudo sapientiae
Dei habitat in humanitate Christi. Ubi? in carne an in anima, an simul
in carne et in anima? an in carne per carnem? in carne ergo sapientia
habitaret, et non habitaret in anima. Absit! Sedes sapientiae anima
justi, et domus sapientiae anima Christi. Et quid dixi, Domus sapientiae
anima Christi? Amplius dicere debui, si amplius dicere potui; quia enim
sapientia in ea habitat, ideo domum dixi, sed quia corporaliter habitat,
ideo amplius dicere debui. Quid est corporaliter habitat? Unum facta est
cum illa in qua habitat, et per illam unum etiam cum illo in quo illa
habitat. Quomodo unum? Non versibilitate naturae, sed unitate personae;
una persona, non una essentia. Ergo incorporata est divinitas habitaculo
suo, cui plenitudinem infundit, veritatem sociavit.
|
|
