|
Audite, si forte explicare possimus quo currere debeat amor noster, aut
in quo requiescere. Tria quaedam sunt quae amari bene aut male possunt;
id est, Deus, proximus, et mundus. Deus supra nos est, proximus juxta
nos est, mundus subtus nos est. Ordinate ergo charitatem. Si currit,
bene currat; si requiescit, bene requiescat. Desiderium currit, gaudium
requiescit. Propter quod gaudium uniforme est, quia semper in uno est,
nec vicissitudine variari potest: desiderium autem motus mutabilitatem
suscipit, et idcirco non se continet in uno, sed varias species
repraesentat. Omnis namque cursus aut de illo est, aut cum illo, aut in
illo ad quod est. Quomodo ergo currere debet desiderium nostrum? Tria
sunt, Deus, proximus, mundus. Tria Deus, duo proximus, unum mundus
habeat in cursu desiderii nostri; et est in desiderio ordinata charitas.
Amor namque per desiderium et de Deo, et cum Deo, et in Deum ordinate
currere potest. De Deo currit, quando de ipso accipit unde eum diligit.
Cum Deo currit, quando ejus voluntati in nullo contradicit. In Deum
currit, quando in ipso requiescere appetit. Haec sunt tria quae ad Deum
pertinent. Duo autem sunt proximi. Potest enim desiderium de proximo et
cum proximo currere, sed in proximum non potest. De proximo, ut de ejus
salute gaudeat et profectu. Cum proximo, ut eum in via Dei comitem
itineris et socium perventionis habere concupiscat. Sed in proximum non
potest, ut scilicet in homine spem et fiduciam suam constituat. Haec
sunt duo quae ad proximum pertinent; id est, de ipso, et cum ipso, et
non in ipsum. Unum est mundi, de ipso currere; non cum ipso, aut in
ipsum. De mundo enim desiderium currit, quando inspecto foris Dei opere,
per admirationem et laudem ardentius intus ad ipsum se convertit. Cum
mundo curreret, si se pro mutabilitate temporalium, sive dejiciendo in
adversis, sive elevando in prosperis, huic conformaret. In mundum
curreret, si in ejus delectationibus semper requiescere vellet. Ordinate
ergo charitatem, ut per desiderium currat de Deo, cum Deo, et in Deum:
de proximo, cum proximo, et non in proximum: de mundo, nec cum mundo,
nec in mundum, ut in solo Deo requiescat per gaudium. Haec est ordinata
charitas, et praeter ipsam omne quod agitur, non ordinata charitas est,
sed inordinata cupiditas.
|
|
