|
Cum, Scriptura teste, lucerna sit pedibus nostris verbum Dei et lumen
semitis (Psal. CXVIII), modis omnibus sacrae Scripturae ver bis
legendis, meditandis, audiendis, dicendis scribendisque, prout licet,
studium impendere debemus, praesertim, nos fratres charissimi, sociique
claustrales, qui actionis turbationibus abrenuntiavimus, et solius
praestandae contemplationis quieti nos mancipavimus. Cujus virtutis
evidentissimum beata Maria, soror Marthae, nobis praebet exemplum, quae,
sorore circa frequens ministerium satagente, secus pedes Domini, auribus
intentis, sitiendo verba loquentis, optimam partem, Domino teste,
legitur elegisse: cujus laudabilem mirabilemque virtutem multi
contemnunt. Ex quibus nonnullos, qui intellectu sibi caelitus dato in
Scripturis gaudia capere potuissent, ad tantam audimus vitiorum et morum
foeditatem enormitatemque delapsos, ut anima eorum verbum Dei nauseante
et spiritalem escam abominante, usque ad portas mortis appropinquarent,
et inter Aegyptios magis quam inter Israelitas, interque cives Babylonis
magis quam Jerusalem viderentur reputandi. Vidimus et alios, solertia
sui studii, cooperante gratia Christi, ad tantam virtutum bonitatem,
honestatemque morum de pravitate pervenisse, ut in ipsis luce clarius
agnosceretur impletum quod scriptum est:
|
“Misit Dominus verbum suum, et sanavit eos, et eripuit eos de
interitionibus eorum (Psal. CVI).”
|
|
Omnes igitur ad legendum verbum Dei provocemur, sed eruditiores etiam ad
loquendum, minus autem docti ad audiendum, ut et in nobis perficiatur
quod scriptum est:
|
“In doctrinis glorificate Dominum (Isa. XXIV).”
|
|
Et quoniam quaedam vobis de florentissimo divinae Scripturae agro
documenta dudum collegi, visum est mihi in hoc sermone ea vobis
proponere, ut in his etiam vestrum valeatis sensum exercere. Sciendum
tamen est quod non omne tempus nostrum lectionibus debemus impendere,
quia secundum Salomonem omnia tempus habent et suis spatiis transeunt
universa (Eccle. V). Est ergo et tempus legendi, et est tempus
meditandi. Est tempus veritatem inquirendi ut erudiatur sensus, et est
tempus virtutem exercendi ut sanetur affectus; et est tempus boni operis
exhibendi ut adjuvetur proximus: Est tempus orandi, et est tempus
cantandi, tempus divinis officiis assistendi, et tempus cuilibet rei
necessariae intendendi. Ex quibus omnibus, velut apes mel de diversis
floribus, debemus internae suavitatis dulcedinem nobis colligere,
mellifluumque justitiae favum sancte vivendo consummare.
|
|
