|
Legimus in pagina Veteris Testamenti (Levit. CXXIII) Dominum per Moysen
filiis Israel praecepisse, ut mense septimo solemnitatem Tabernaculorum
septem diebus diligenter celebrarent, quatenus posteri per hanc
observationem patres suos de Aegyptiaca servitute liberatos in deserto
quadraginta annis in tabernaculis habitasse reminiscerentur, et Deo
liberatori suo per hanc recordationem propensius gratias referrent. Quem
videlicet sacrae solemnitatis ritum postmodum observantes, ob omni opere
servili cessabant, in montem conscendebant, ramos arboris pulcherrimae
olivae, myrti, spatulas palmarum, salices de torrente, et ramos ligni
numerosi ac densarum frondium caedebant, et in domatibus suis, id est
tectis domorum, quae videlicet tecta Palestini aequalia facere solebant,
sive etiam in atriis mansionum suarum tabernacula erigebant, victimas
Domino immolabant, tubis clangebant, magno ac diverso epularum apparatu
reficiebantur, et coram Domino Deo suo laetabantur. Nos autem qui non
figuras, sed veritatem tenere debemus, non litteram occidentem, sed
spiritum vivificantem inquiramus; et quid nobis antiquorum exemplo non
carnaliter, sed spiritualiter sit servandum, subtiliter attendamus. Quis
est ergo iste mensis septimus, in quo in tabernaculis praecipimur
habitare, nisi tempus gratiae, in quo septiformis Spiritus per universum
mundum tribuitur fidelibus? Qui sunt septem dies, nisi praesentis
temporis, quod septem dierum circulo et curriculo volvitur, series? Quae
sunt tabernacula, nisi sanctae et honestae conversationis exempla
diversis virtutibus et operibus bonis, quasi diversis ramis et ramorum
frondibus constructa?
Mense itaque septimo septem diebus in tabernaculis debemus habitare, qui
in hoc tempore gratiae in dono septiformi Spiritus sancti, et in omni
vita nostra, quae septenario dierum agitur, debemus virtutes exercere,
bona opera exhibere. Patres nostri, scilicet Apostoli, quorum sumus
filii, in sanguine agni de Aegyptiaca servitute liberati, annis
quadraginta per eremum in tabernaculis habitaverunt, quia in passione
Christi de tenebrosa mundi dominatione redempti, in vita spirituali,
quae per eremum figuratur, ab omni illicita delectatione abstinendo, et
Decalogum legis, et quaternarium Evangelii observando, quasi
quadragenarium complendo, virtutes exercuerunt, bona opera exhibuerunt
et in his omnibus se non hic manentem civitatem habere, sed futuram
inquirere monstraverunt. Ipsis quoque debemus assimilari, vitam ipsorum
imitari, peregrinationis reminisci, et in spiritualibus habitando
tabernaculis continuas grates agere Deo omnium suorum liberatori. Sed ut
congrua et digna sacratissimae solemnitati valeamus tabernacula
construere, studeamus carnales affectiones, terrenas cupiditates,
mundanas vanitates, saeculares actiones deserere; ac generalium
cogitationum consuetudinem transcendentes, in montem, id est altiorem
Scripturarum meditationem, et coelestis boni sublimem speculationem
aggrediamur, et virtutum et bonorum operum frondosos ramos decerpere, et
tabernacula honestae conversationis festinemus erigere, quibus in tantae
solemnitatis observatione contra aestum vitiorum, ventum tentationum,
imbrem persecutionum muniamur. Praecipitur autem nobis ut cessemus ab
omni opere servili, quia prohibetur nobis consensus et affectus peccati.
Qui enim facit peccatum, servus est peccati (Joan. VIII). Nec solum
foris in opere, sed intus in corde peccatum perpetratur, sicut scriptum
est. Etenim in corde iniquitates operamini in terra (Psal. LVII). Et
alibi: In cogitationibus impii erit interrogatio (Sap. I). Sed et pax
non est annuntiata in nativitate Salvatoris nisi hominibus bonae
voluntatis (Luc. II). Hinc ergo perpendite quantum jubemur cessare ab
opere servili, in quibus non tantum reprehenditur actus, sed etiam
consensus peccati. Inter spiritales vero arbores, scilicet virtutes, est
charitas pulcherrima, quae et in coelum erigitur per dilectionem Dei, et
usque ad terminos terrae dilatatur per dilectionem proximi. De cujus
laude et pulchritudine scriptum est: Si linguis hominum loquar et
angelorum, si habuero omnem fidem et omnem scientiam, et si distribuero
omnes facultates meas in cibos pauperum, et si tradidero corpus meum ita
ut ardeam, et caetera quae ibi continentur, charitatem autem non habeam,
nihil sum, nihil mihi prodest (I Cor. XIII). Hujus igitur pulcherrimi
ligni ramos debemus habere, quia charitatis intimae cogitationibus et
affectibus nos debemus obumbrare. Oliva etiam fundit oleum quod cunctos
excedit liquores, recte misericordiam exprimit, quae multas alias
virtutes transcendit. Myrtus bonum habet odorem, et significat bonam
opinionem, longe lateque redolentem. Hanc habere debemus in
constructione nostri tabernaculi, quia in omni loco debemus esse bonus
odor Christi. Aliter: Myrtus temperativae virtutis est, ita ut dissoluta
membra temperando restringat et ideo temperantiam recte designat. Palma,
quae victorum manum adornat, victoriam non inconvenienter figurat. Hanc
debemus habere, ostendentes nos carnem, mundum, diabolum vicisse.
Habeamus quoque salices de torrente, ut in hac mortali vita, quae modo
torrentis decurrit, casto corde et corpore Domino valeamus deservire.
Salices quippe, quae sine fructu sunt et steriles, castas cogitationes
et officia carnis ab illicita delectatione propter regnum coelorum
castrata figurare possunt. Salices ergo ex nomine habere praecipimur
quia sine munditia solemnitatem Domini digne celebrare non valemus
Quaeramus et ramos ligni nemorosi sive densarum frondium, ut videlicet
habeamus aliarum multiplicationem virtutum, ex quibus omnibus scilicet
virtutibus et foliis ex ipsis procedentibus, id est bonis operibus
erigere debemus tabernacula, id est sanctae conversationis exempla,
quibus nos advenas in hoc mundo et peregrinos sicut omnes Patres nostros
demonstremus, non hic habere manentem civitatem, sed futuram inquirere
patenter ostendamus.
Quae denique tabernacula in domatibus et in atriis nostris antiquorum
exemplo debemus figere, et in ipsis manere, quia debemus omnem miserae
carnis hujus delectationem coelestis boni desiderio transcendere, et
ipsum quoque mundum, qui circa nos est, dilatatione cordis egredi, ut
superna et immensa bona sublimius et perfectius possimus contemplari.
Offeramus etiam sacrificium Domino, non sanguinem vitulorum, sed fructum
labiorum confitentium nomini ejus. Sacrificium namque laudis honorificat
eum, et illic iter quo ostendit salutare suum. Sed et hoc facientes
implebimus quod psalmus ait: Cantabiles mihi erant justificationes tuae
in loco peregrinationis meae (Psal. CXVIII). Clangamus tubis per
officium praedicationis, ut et aliis recta praedicemus, et ad
observantiam tantae solemnitatis eos convocemus. Scriptum quippe est:
Qui audit, dicat: Veni (Apoc. XXII). Et Psalmista: Labia mea non
prohibebo, Domine, tu scisti. Justitiam meam non abscondi in corde meo,
veritatem tuam et salutare tuum dixi. Non abscondi misericordiam tuam et
veritatem tuam a concilio multo (Psal. XXXIX). Epularum apparatu nos
reficiamus, ut corporis et sanguinis Christi communione, et spiritualium
charismatum participatione nosmetipsos dignos pro viribus efficiamus.
Talibus enim epulis interior homo noster impinguntur, tali epulatione
ejus Deus delectatur. Gaudeamus non in mundo, sed in Domino, quemadmodum
Apostolus nos admonet, dicens: Gaudete in Domino semper, iterum dico:
Gaudete (Philipp, IV). Si in Domino gaudemus, vox exsultationis et
salutis erit in tabernaculis nostris, non vox exsultationis et
perditionis, quae est in tabernaculis impiorum, quorum praestolatio et
exsultatio furor, qui laetantur cum malefecerint, et exsultant in rebus
pessimis (Prov. II).
Si ergo solemnitatem tabernaculorum digne celebrare volumus, haec omnia
non carnaliter, sed spiritualiter observemus. Cessemus ab opere servili
abrenuntiantes affectibus peccati. Ascendamus in montem per meditationem
sacri eloquii, et speculationem boni superni. Colligamus ramos arboris
pulcherrimae per charitatem fraternam, olivae per misericordiam, myrti
per temperantiam, palmarum per victoriam, salicum per castitatem, ramos
densarum frondium per aliarum virtutum multiplicem exercitationem. Et
erigamus tabernacula per honestam conversationem, in domatibus nostris
corruptionem carnis nostrae devotione mentis transcendendo, et in atriis
nostris ipsum mundum dilatatione cordis exeundo. Immolemus, sed hostiam
laudis; clangamus, sed tuba praedicationis; epulemur, sed participatione
sacramentorum Christi, et dulcedine gratiae coelestis; exsultemus, sed
gaudio laetitiae spiritualis. Quae cuncta septem diebus facimus, si per
omnem vitam nostram, quae septem dierum circulo volvitur, haec agere non
cessamus. Istam denique solemnitatem secundum praeceptum legis in die
octavo consummabimus, quando in die resurrectionis absorpta morte in
victoriam a corruptione ad incorruptionem, a mortalitate ad
immortalitatem pertingemus, quia si nunc septem dies perficimus in
itinere, octavum tunc celebrabimus in perventione, quando videlicet
gaudium et laetitiam tenebimus, quando fugiet dolor et gemitus, quando
absterget Deus omnem lacrymam ab oculis sanctorum suorum, quando
timentibus se multitudinem dulcedinis suae revelabit, quam adhuc illis
abscondit, quam oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis
ascendit, quam praeparavit Deus diligentibus se. Quam nobis praestare
dignetur Jesus Christus Dominus noster, qui est Deus benedictus in
saecula saeculorum. Amen.
|
|
