|
Factum est ut Amraphel rex Sennaar, et Arioch rex Ponti, et
Chodorlahomor rex Elamitarum, et Thadal rex Gentium, inirent bellum
contra Basa regem Sodomorum, et contra Bersa regem Gomorrhae, et contra
Semeber regem Seboim, et contra Sennaab regem Adamae, contraque regem
Balae, ipsa est Segor (Gen. XIV). Quatuor superius dicti reges sunt
universi daemones, qui idcirco quatuor esse dici possunt, quia a quatuor
ventis nobis incurrunt, vel quia quatuor principales virtutes in nobis
debellare contendunt. Ex quibus Chodorlahomor, qui inter alios quasi
caput et princeps exstitit, et cujus belli causa principaliter fuit,
diabolum singulariter exprimit, qui inter alios malignos spiritus
impugnandis vel expugnandis credentibus principatum gerit. Chodorlahomor
quasi generatio manipuli, vel quasi decorum manipulum interpretatur,
quia diabolus malorum collationem quasi generat, dum eos in malo suis
pravis suggestionibus procreat; et velut decorum manipulum manu vehit,
dum illos fallaci mundi hujus pulchritudine decoratos ad tormenta
portat. Ipse est rex Elamitarum. Elam interpretatur saeculum vel orbis,
et significat universitatem hominum saeculum amantium, et per circuitum
suae pravitatis ambulantium, sicut scriptum est: In circuitu impii
ambulant (Psal. XI). Elamitae quoque interpretantur oppositi vel
despecti. Et diabolus est rex Elamitarum, id est omnium fidelibus
adversantium, et ab ipsis merito despectorum. Cuncti denique reprobati
spiritus reges sunt, quia secundum Apostolum, tenebrarum harum rectores
existunt (Ephes. VI). Pentapolis regio, suis quinque civitatibus
disposita, humanae carnis sensualitas est, suis quinque proprietatibus
discreta. Quinque vero sensus corporis, hujus regionis reges sunt, dum
extrinseca negotia, secundum quinquifidam discretionem naturaliter et
proprie sibi delegata et designata, regaliter disponunt. Quatuor autem
praedicti reges quinque subjunctos reges vincunt, dum maligni spiritus
sensus corporis pravis delectationibus corrumpunt. Et Pentapolis
duodecim annis in suis quinque regibus Chodorlahomor servit, dum
carnaliter viventium hominum universitas servitium, quod Deo secundum
apostolicam doctrinam exhibere debuisset, in quinque sensibus corporis
corruptis diabolo impendit, a quo anno tertio decimo recedit, dum
secundum rectam sanctae Trinitatis fidem, legis Decalogum decernit. Sed
cum carnalium collectio per timorem Dei compuncta suis abrenuntiare
pravitatibus disponit, tunc diabolus adversus eam acrius saevit. Unde et
in hac historia scriptum est quod quinque regibus pentapoleos a
Chodorlahomor recedentibus ipse congregatis regibus complicibus suis
adversus eos bellum movit. Sed nequaquam in loco congruo ad commodum
quinque regum bellum hoc gestum est. Nam scriptum est, quod direxerunt
aciem contra quatuor reges in valle silvestri. Vallis autem silvestris
habebat puteos multos bituminis. Itaque rex Sodomorum, et rex Gomorrhae
terga verterunt, cecideruntque ibi; et qui remanserant, fugerunt ad
montem. Tulerunt autem omnem substantiam Sodomorum et Gomorrhae, et
universa, quae ad cibum pertinent, et abierunt: nec non et Lot, et
substantiam ejus, filium fratris Abram, qui habitabat in Sodomis: Et
unus, qui evaserat nuntiavit Abram.
Sic, sic, charissimi, multoties fieri cernimus quod sunt quidam dum Deo
servire deliberant, nec tamen suis pravitatibus perfecte renuntiant,
contingit non ut ipsi hostes vincant, sed ut ab hostibus caesi cadant,
et suam substantiam, id est virtutes et bona opera jam inchoata perdant.
Quid enim per vallem silvestrem, nisi terrena et infructuosa actio? Quid
per puteos bituminis, nisi profunditas amarae tenacitatis, vel certe
vorago viscosae et perversae consuetudinis figuratur? Si ergo contra
hostes nostros spiritales dimicare disponimus, non in vallem vitiorum,
descendamus, sed in montem virtutum ascendamus, ut vincamus, vel saltem
effugiamus. Tulerunt Lot filium fratris Abram. Abram, qui interpretatur
pater excelsus, intellectum significat, qui caeteris animae sensibus
videtur eminere et praesidere. Cujus frater Aran, qui interpretatur
excelsus, affectum designat, qui homini datus est, non ut infimis
incumbat, sed ut summis semper per ipsum inhaereat. Si ergo Abram
secundum mysticam significationem est intellectus rationalis, Aran
frater ejus affectus cordis, possumus non inconvenienter per Lot
intelligere effectum boni operis. Ex affectu namque cordis nascitur
effectus boni operis. Nec mirum quod, Aran mortuo et Abram absente, Lot
capitur et abducitur. Dum enim cordis affectus per culpam moritur, et
intellectus diligens custodia per negligentiam absentatur, statim
effectus boni operis a rectitudine bonae intentionis alienatur, suisque
bonis funditus privatur. Cujus bona sex opera misericordiae dici
possunt. Nuntius autem, qui haec nuntiat Abram, vermis est conscientiae
malae, qui, caeteris omnibus abductis, solus solet remanere. Quibus
cognitis pater excelsus adjunctis trecentis decem et octo vernaculis, id
est aliis animae potentiis hostes insequitur, et caedit, praedamque
virtutum et bonorum operum in trecentis decem et octo vernaculis
superando reducit. Trecenta secundum doctorum assertionem thau littera,
quae formam crucis habet, significat. In sacramento igitur crucis, et in
denario legis, et octonario, id est spe futurae beatitudinis noster
Abram dimicat, hostes superat, cives liberat, praedam reportat. Cui de
caede regum revertenti Melchisedech sacerdos Dei Altissimi et rex Salem,
id est Christus, qui nostrae victoriae semper congaudet et
congratulatur, occurrit, et profert panem et vinum, sacramentum corporis
et sanguinis sui illi participando, et benedicit ei in donis
spiritalibus illum multiplicando: et Abram dat illi decimas omnium quae
acquisivit, perfectionem virtutum et bonorum operum non suae virtuti
superbe attribuendo, sed illi humiliter ascribendo, ac dicendo: Non
nobis, Domine, non nobis, sed nomini tuo da gloriam (Psal. CXIII). Et
nunc, dilectissimi, turpe sit nobis cum Lot in Sodomis, id est in
carnali delectatione, et circa Jordanem, id est descensum saecularium
negotiorum commorari. Timeamus ejus exemplo depraedari et captivari. Ad
tutiora semper loca, hoc est ad secretiora virtutum cacumina
conscendamus, ut de his periculis magis securi coelestia bona facilius
promereri valeamus. Quod nobis praestare dignetur. Jesus, etc.
|
|
