|
Venit Assur ex montibus, et montibus ab aquilone in multitudine
fortitudinis suae. Cujus multitudo obturavit torrentes, et equi eorum
cooperuerunt valles. Dixit se incensurum fines meos, et juvenes meos
occisurum gladio, infantes meos dare in praedam, et virgines in
captivitatem. Dominus autem omnipotens nocuit eum, et tradidit eum in
manus feminae, et confudit [confodit] eum (Judith. XVI). In his verbis
superba fortitudo, et contumax comminatio diaboli describitur, ut dum
sancta Ecclesia illum superat, ejus virtus gloriosior ostendatur. Verum
ex principio sermonis declaratur, quod ex mira [mera] superbia procedit,
quod diabolus adversus Ecclesiam saevit. Nam dicitur, venit Assur ex
montibus, id est superbiae suae tumoribus, quibus in principio Deo
voluit parificari, et nunc homini vult donari. Nam cum montes aliquando
in bona significatione soleant poni, ut ibi: Levavi oculos meos in
montes, unde veniet auxilium mihi (Psal. CXX); et ubi de habitatore
Jerusalem dicitur, quod sint montes in circuitu ejus (Psal. CXXIV), quod
hic non nisi in malo debeant accipi, manifestatur per repetitionem qua
subjungitur: Et montibus ab Aquilone quippe dicente Domino, pandetur
omne malum (Jer. I). Quod autem malum per aquilonem, qui frigidus est,
rectius accipimus quam malitiam? Hinc de Jerusalem dictum est quod
frigidam fecit suam malitiam, sicut cisterna frigidam facit aquam suam
(Jer. VI). Assur ergo ex montibus ab aquilone venit, dum diabolus ex
superba malitia, vel malitiosa superbia ad persequendum justos
prorumpit. Qui in multitudine fortitudinis suae venit, quia ad
perficiendam suam nequitiam universitatem daemonum, ac malignorum
hominum colligit. Cujus, inquit, multitudo obturavit torrentes, et equi
eorum cooperuerunt valles. Multitudo diaboli sunt daemones, equi, quibus
invehuntur, sunt persecutores. Torrentes docentes sunt praedicatores,
valles humiles auditores. Istos torrentes daemones, ne aquam fidelibus
fundant, obturant, dum eos quibuslibet impedimentis ab officio
praedicationis retardant. Equi quoque eorum valles operiunt, dum
persecutores humiles opprimunt. Magnum itaque flagellum est, dum
diabolicis tentationibus fluenta praedicationis auferuntur, et
persecutionibus impiorum humiles auditores opprimuntur. Sed quod
diabolus intentat ad detrimentum, hoc electis, ut exitus probat, redit
ad profectum, sicut scriptum est: Deus non patietur vos tentari ultra id
quod potestis; sed dabit cum tentatione proventum, ut possitis sustinere
(I Cor. X).
Dixit se incensurum fines meos, et juvenes meos occisurum gladio,
infantes meos dare in praedam, et virgines in captivitatem. Per fines
Ecclesiae intelligimus eos qui sunt infirmiores, per juvenes fortiores,
per infantes incipientes, per virgines perfectos in continentia vel
virginitate viventes, et quae Dei sunt, quomodo placeant Deo altius
cogitantes. Fines ergo, id est extremos et infirmos velut facili
congressione minatur diabolus se incensurum igne per libidinem carnis.
Juvenes, id est fortiores, quos sine fortiori assultu novit superari non
posse, occisurum gladio per malitiam cordis. Porro infantes, id est
inchoantes minatur dare in praedam, ne amplius in bono crescant.
Virgines, id est perfectos, in captivitatem, ut illaqueet vinculis
peccati, et amplius ad culmen perfectionis non ascendant. Diabolus
grandia minatur, sed largiente gratia Dei, suffragantibus spiritibus
angelicis turpiter a suo desiderio fraudatur. Nam sequitur: Dominus
omnipotens nocuit eum, et tradidit eum in manus feminae, et confudit
eum. Dominus omnipotens diabolum nocet, quia praesentiae suae potentia,
vel alio quolibet modo ejus pravam voluntatem coercet, vel certe malum,
quod ille mala voluntate Deo permittente peragere parat, Deus ad suam
justam voluntatem intorquet. Quod angelorum ministerio saepius peragi
multis sacrae Scripturae locis declarantibus certissimum est. In cujus
rei negotio beatus Michael, cujus hodie solemnia celebramus, cum suis
angelis pro populo Dei, velut princeps populi Dei, Deo disponente
fortiter pugnat, et hostem antiquum de finibus Ecclesiae potenter fugat.
Sed quoniam quidquid Deus per se, sive per angelos, sive alioquolibet
modo in hoc spirituali bello debellando diabolum agit, totum Ecclesiae
laudibus per suam gratiam attribuit, recte postquam dictum est, Deus
nocuit eum, statim additum est, et tradidit eum in manus feminae.
Feminam se sancta Ecclesia nominat, quia Deo spirituales filios parit,
vel certe quia in hoc bello, et in omnibus quae agit, sine Deo se
invalidam et inutilem cognoscit. Et confudit eum. Magna nimirum confusio
diabolo est, quod quotidie nunc ab infirmis animabus superatur, qui
parentes primos in innocentia positos se vicisse gloriabatur. Sic victus
est a beato Job rebus omnibus spoliato, filiis et filiabus orbato,
ulcere pessimo percusso, ab uxore nequiter suaso, ab amicis graviter
afflicto, in stercore humiliter posito. Haec igitur victoria, diabolo
magna est confusio, Ecclesiae magna gloriatio. Unde et subditur.
Non enim cecidit potens eorum a juvenibus, nec filii Titan percusserunt
eum, nec excelsi gigantes imposuerunt se illi, sed Judith filia Merari
in specie faciei suae dissolvit eum. Per juvenes intelligimus fortes et
temerarios; per filios Titan, id est solis, nobiles et praeclaros; per
gigantes, potentes et elatos. Tales hostem antiquum non puniunt, sed
potius per ipsum occumbunt. Sed nec Dominus ad bellum tales elegit.
Nunquid enim Alexandrum magnum, aut Caesarem Augustum elegit, ut per eos
superbiam diaboli destrueret, ac gloriam mundi sterneret? Absit! Quales
ergo? Infirmos, ignobiles, idiotas, qui recte per feminam figurantur.
Unde Paulus Corinthiis ait: Videte vocationem vestram, fratres, id est
apostolos, per quos vos, et alii ad fidem vocati estis, quia non multi
sapientes secundum carnem, non multi potentes, non multi nobiles; sed
quae stulta sunt mundi, elegit Deus, ut confundat sapientes; et infirma
mundi elegit Deus, ut confundat fortia; et ignobilia mundi et
contemptibilia elegit Deus, et ea quae non sunt, ut ea quae sunt
destrueret (I Cor. I). Ecce Judith femina. Sed quomodo filia Merari, id
est amaritudinis? Audi: Usque in hanc horam et esurimus, et sitimus, et
nudi sumus, et colaphis caedimur, et instabiles sumus et laboramus
operantes manibus nostris. Maledicimur, et benedicimus. Persecutionem
patimur, et sustinemus. Blasphemamur, et obsecramus. Tanquam purgamenta
hujus mundi facti sumus omnium peripsema usque adhuc (I Cor. IV). Et
licet haec de caeteris etiam fidelibus possint intelligi; de apostolis
tamen specialiter et excellenter intelligenda videntur. Quorum videlicet
apostolorum, et apostolicorum virorum maxime species, id est virtutum,
et bonorum operum ac miraculorum gloria diabolum in electis dissolvit et
occidit. Itaque, charissimi, imitemur Judith, castitatem amando, carnem
jejuniis domando, Deum devote orando, misericordiam ejus praestolando,
nostras animas illi humiliando, ut ejus imitatores esse mereamur, hostem
perimendo, victoriam obtinendo. Et habentes sanctum Michaelem cum suis
angelis in adjutorium, multa fiducia utamur. Nam, ut in hac ejus
solemnitate canimus, mare concutitur, terra contremiscit, ubi
archangelus Michael de coelo descendit. Mare sunt daemones, terra
reprobi homines. Mare sunt daemones, quia amari, quia tumidi, quia
inquieti. Terra sunt homines reprobi, non tam quia de terra sumpti et in
terram reversuri, quam quod contemptis coelestibus solis terrenis sunt
intenti. Verum Michaele de coelo descendente, mare concutitur, et terra
contremiscit, quia et daemones a tentatione, et pravi homines a
persecutione territi refrenantur, et fideles liberantur. Agamus ergo
fiducialiter in pugna, ut adepta victoria ditemur corona. Quod nobis
praestare dignetur Jesus Christus. Amen.
|
|
