|
Exuit vestimenta viduitatis suae, et induit se vestimento laetitiae in
exsultatione filiorum Israel. Unxit faciem suam unguento. Colligavit
cincinnos mitra ad decipiendum illum. Sandalia ejus rapuerunt oculos
ejus; pulchritudo ejus captivam fecit animam ejus, amputavit pugione
cervicem ejus. Horruerunt Persae constantiam ejus, et Medi audaciam
ejus. Tunc ululaverunt castra Assyriorum, quando apparuerunt humiles
mei, arescentes in siti. Filii puellarum compunxerunt eos, et sicut
pueros fugientes occiderunt eos. Perierunt in praelio a facie Domini
mei. Hymnum cantemus Domino, hymnum novum cantemus Deo nostro (Judith.
XVI). In fine sermonis praecedentis dictum est quod Judith hostem suum
dissolvit, et occidit in specie faciei suae, nunc in his verbis per
partes ornamenta speciositatis suae describit, per quae cor illius
subvertit. Exuit vestimenta viduitatis suae, et induit se vestimento
laetitiae. Vidua fuit sancta Ecclesia, ex quo parens primus peccavit
usque dum Christus in mundum venit. Quo tempore toto fuit induta
vestibus viduitatis, id est luctu et spiritu moeroris. Veniente autem
Christo in carne induta est vestimentis laetitiae, id est oleo gaudii et
pallio laudis. Unde ipse Christus per Isaiam praenuntians ait: Spiritus
Domini super me, eo quod Dominus unxerit me, ad annuntiandum mansuetis
misit me, ut mederer contritis corde, et praedicarem captivis
indulgentiam, et clausis apertionem; ut praedicarem annum placabilem
Domino, et diem ultionis Deo nostro; ut consolarer omnes lugentes et
ponerem lugentibus Sion fortitudinem, et darem eis coronam pro cinere,
oleum gaudii pro luctu, pallium laudis pro spiritu moeroris (Isa. LXI).
Induit ergo se sancta Ecclesia vestimentis suis, ut hic dicitur
vestimento laetitiae, ut de veste nuptiali, id est charitate
intelligatur, quando tempore gratiae novis actibus renovatur. Et hoc in
exaltatione filiorum Israel, id est omnium Deum videntium non solum
oculo crudelitatis, sed et oculo dilectionis. Ungit faciem suam unguento
in susceptione sacri chrismatis, colligat cincinnos suos mitra, id est
cogitationes suas districtione divini timoris ad decipiendum illum. In
hoc enim diabolus mire fallitur, quod, dum fideles cernit divina judicia
formidare, tunc se magis existimat illos per pusillanimitatem a bono
opere retardare, vel certe in desperationem praecipitare. Sandalia ejus
rapuerunt oculos ejus Sandalia indumenta sunt pedum, quibus sanctam
Ecclesiam calceatur in praeparationem Evangelii pacis. Sandalia vero
ejus oculos hostis antiqui rapiunt, quia sacrae praedicationis verba
praesertim ejus animum ad corripiendam sanctam Ecclesiam accendunt.
Quanto nimirum amplius videt numerum credentium crescere, tanto plus
inardescit, et laborat eum corrumpendo, si potest, minuere et minuendo
corrumpere. Pulchritudo ejus captivam fecit animam ejus. Per
pulchritudinem id est per universalem sanctae Ecclesiae compositionem,
anima diaboli captivatur, quia conspectis ejus virtutibus, et bonis
operibus ita prava voluntas ejus in suo proposito stringitur et ligatur,
ut a pravitatibus suggerendis cessare nequeat, donec ab ipsa victus
occumbat. Unde et sequitur:
Amputavit pugione ejus cervicem ejus. Diabolus, ut etiam supra dictum
est, proprio gladio perimitur, dum suae malitiae, qua adversus Ecclesiam
corrumpendam saevit, conscientia condemnatur. Sicut in Esther legitur,
Aman Mardochaeo lignum, in quo eum suspenderet, paravit; sed Mardochaeus
liberatus est, et ipse Aman in eodem ligno suspensus interiit.
Horruerunt Persae constantiam ejus, et Medi audaciam ejus. Persae
interpretatur tentantes; Medi, mentientes. Tentantes sunt spiritus
maligni, mentientes falsi Christiani. Persae itaque et Medi sanctae
Ecclesiae constantiam horrent, quia daemones, et reprobi homines mirum
in stuporem vertuntur, dum sanctae Ecclesiae virtutem, et victoriam
vident. Tunc ululaverunt castra Assyriorum, quoniam apparuerunt humiles
mei, arescentes in siti. Assyrii dirigentes interpretantur, et
significant haereticos, qui se, et sui sequaces se rectissime in suo
pravo dogmate dirigere arbitrantur. Qui et castra habent, in quibus
habitant, quia pravis disputationibus adversus Ecclesiam dimicant. Quae
castra in victoria sanctae Ecclesiae ululant, dum haeretici suam
sententiam dolentes falsatam clamant. Humiles sanctae Ecclesiae gravem
sitim patiuntur, dum eam daemones, et pravi homines, et praesertim
haeretici persequuntur. Qui etiam interim quasi absconditi sunt, quia
haereticorum pravitate corrumpi timentes extra sinum Ecclesiae se
monstrare non praesumunt. Et fluenta doctrinae securi non hauriunt, dum
illorum absynthium in ipsis gustare pertimescunt. Qui peracta victoria
se patenter ostendunt, dum sacram Scripturam absque suspicione
pravitatis inquirunt et inveniunt. Qui dum apparent, haeretici graviter
dolent, quia se victos, illos victores videant. Filii puellarum, id est
Ecclesiarum eum compungunt, quia sagittis praedicationis pravas eorum
assertiones perfodiunt. Et quasi pueros fugientes occidunt, quia velut
debiles, timidos, et inertes perimunt fugientes. Ante conspectum enim
bonitatis standi locum non habet malitia. Resistite namque diabolo, et
fugiet a vobis (Jac. IV). Perierunt in praelio a facie Domini mei.
Hymnum cantemus Deo nostro. Hoc jam tertio victoriam Domino attribuit,
et per hoc cultricem se sanctae Trinitatis ostendit. Primo quippe loco
victoriam hanc ascribit Domino, ubi dicit, quod posuit castra sua in
medio populi sui. Secundo, ubi ait: Dominus omnipotens docuit eum.
Tertio hic, ubi dicit: Perierunt in praelio a facie Domini mei. Quia
igitur, charissimi nobis, in hoc spirituali bello castra Dei, id est
angelica suffragia in medio populi ejus sunt, et beatus Michael cum
angelis suis pro nobis pugnat, fiducialiter agamus, et non timeamus. Non
enim accepimus spiritum servitutis iterum in timore, sed accepimus
spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus, Abba, Pater (Rom. VIII).
Non accessimus ad tractabilem et accessibilem ignem, et turbinem, et
caliginem, et procellam, et tubae sonum, et vocem verborum, quam qui
audierunt excusaverunt se, ne eis fieret sermo: sed accessimus ad Sion
montem, et civitatem Dei viventis, Jerusalem coelestem, et multorum
millium angelorum frequentiam, et Ecclesiam primitivorum, qui conscripti
sunt in coelis; et judicem omnium Deum, et spirituum justorum
perfectorum, et Testamenti Novi Mediatorem Jesum, et sanguinis
aspersionem melius loquentem quam Abel (Hebr. XII). Fortiter ergo stemus
in pugna praesumentes de victoria. Qua adepta hymnum cum Judith nostra
cantemus, Domino hymnum novum cantemus Deo nostro. Hymnum novum, quia
peracta victoria transierunt vetera, et eece nova facta sunt omnia
(Apoc. XXI). Cantemus, quia a malo liberati. Cantemus, quia beneficio
ditati. Cantemus, quia percepimus gratiam. Cantemus, quia speramus
gloriam. Quam nobis praestare dignetur Jesus Christus Dominus noster,
qui est benedictus in saecula. Amen.
|
|
