|
Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, etc. (Deut. VI). Postquam
homo Creatorem per culpam primordialem deseruit, et in hujus mundi
miseriam devenit, multis subjicitur curis, occupatur actionibus, et
fatigatur laboribus, et ex his omnibus in quibus homo sub sole
distenditur, unum est optimum, et quod permanet, scilicet Deo servire
(Eccle. I); quia caetera sunt transitoria, caetera sunt vana! Quisquis
ergo Deo non servit, vanus est, et pro nihilo debet aestimari vita ejus,
et melius esset illi non esse quam malum esse, et non vivere quam male
vivere. Et si talis homo in praesenti vita posset habere fortitudinem
Samsonis, pulchritudinem Absalonis, sapientiam Salomonis, velocitatem
Azahelis, divitias Croesi, probitatem Alexandri, potestatem Octaviam qui
totum mundum in potestate habuit, et longaevitatem Enoch qui in
principio saeculi natus usque in finem non morietur: si, inquam, tanta
et talia possidere posset in praesenti, nihil ipsi cuncta prodessent; si
quidem Deo minime serviret. His etenim omnibus demum exactis, cum
moreretur, caro mirera vermibus et spiritus daretur daemonibus, et
tormentis gehennalibus, donec in die resurrectionis omnis caro in suam
redigatur originem, et tunc, resumpta carne, per quam, et in qua
peccavit, aeternam iterum subiret damnationem. Optimum est itaque
servire Deo, quia quamvis homo in omni vita sua temporalibus et
corporalibus destituatur auxiliis, si serviat Deo, de miseria praesentis
vitae ad beatitudinem transit aeternae. Cum igitur inter omnia bona
saeculi praesentis, quae genus humanum sequitur, aut consequitur,
optimum sit solum, et permanens bonum Deo servire, quaerendum est
omnibus modis quid sit Deo servire, et cum quaesitum et inventum fuerit,
indeficienter in eo perseverandum. Solus enim qui in eo perseveraverit,
beatus erit. Fratres, brevi sermone, dulci atque jucundo comprehenditur,
et declaratur quid sit servire Deo. Deo namque servire, Deum diligere
est. Qui non diligit, non servit; et qui diligit, servit; et qui parum
diligit, parum servit; et qui multum diligit, multum servit; et qui
perfecte diligit, perfecte servit. Qui res possidet temporales, terras,
vineas, greges, armenta, vestes pretiosas, domos, argentum, aurum, aut
uxorem, quam multum diligit, si se viderit unum ex his omnibus aut haec
omnia simul contra Dei dilectionem habere, debet omnia derelinquere, et
omnia divinae dilectioni postponere, et eam cunctis praeponere; sed et
vitam suam debet homo pro Dei dilectione dare, si contigerit, quod eam
non possit cum ipsa pariter conservare. Sic fecit Petrus, sic Paulus,
sic fecerunt caeteri Apostoli, et martyres Christi, quia non solum sua,
sed et semetipsos pro amore Dei tradiderunt; qui et ipsi homines
fuerunt, et nobis exemplum taliter faciendi reliquerunt.
Debemus itaque Deum diligere, quia ipse prior dilexit nos, dona sua
multimoda alia nobis dando, alia promittendo, et in his omnibus, ut ita
dixerim, meruit a nobis, ut diligatur. Minimum donum, quod Deus dedit
homini, ut diligatur ab homine, totus est mundus iste. Causa namque
hominis fecit Deus mundum, coelum, terram, mare, solem, lunam, stellas,
volucres, pisces, bestias terrae, herbas, arbores, et quaecunque
visibiliter subsistunt. Cum igitur inter dona Dei minimum donum sit
mundus iste, quantum putas est maximum? Secundum donum Dei est quod
dedit homini, quod eum fecit ad imaginem et similitudinem suam. Magnum
et admirabile prorsus donum factura Factori fieri similem et conformem.
Tertium donum est gratia, quam nobis contulit in redemptione, quia
proprio Filio non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit illum (Rom.
VIII). Quartum donum nobis servat, et promittit, donum, scilicet futurae
gloriae, quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis
ascendit, quae preparavit Deus diligentibus se (I Cor. II). Primum ergo
donum possumus dicere bonum creaturae, secundum donum bonum naturae,
tertium donum bonum gratiae, quartum donum bonum gloriae. Pro his
omnibus debemus diligere Deum. Sed quantum debemus eum diligere? Ex toto
corde, ex tota anima, ex totis viribus, ex tota mente. Ex toto corde, id
est sapienter; ex tota anima, id est dulciter; ex totis viribus, id est
fortiter; ex tota mente, id est memoriter, et quibuscunque modis aliis
dici potest; quia non potest nimis dici, quod non potest nimis amari. Et
proximum tuum sicut teipsum (Matth. XXII). Debemus diligere proximum
sicut nosmetipsos beneficio, verbo, voto. In beneficio est opus bonum,
in verbo sanum consilium, in voto desiderium. In his omnibus diligamus
proximum in via, quem consortem habituri sumus in patria. Quod nobis
praestare dignetur Jesus Christus Dominus noster, etc.
|
|
