|
Anno tertio imperii sui fecit rex Assuerus grande convivium cunctis
principibus, et pueris suis, fortissimis Persarum, et Medorum inclytis,
et praefectis provinciarum coram se, ut ostenderet divitias gloriae
regni sui, ac magnitudinem, atque jactantiam potentiae suae, multo
tempore, centum videlicet et octoginta diebus (Esther. I). Cujus regni
exordium Susa fuerunt. Susa sunt metropolis in Perside, quam urbem
dicunt a Susi fluvio nomen accepisse. Ibi est regia Cyri lapide candido,
et vario, columnis aureis, et lacunaribus, gemmisque distincta, coeli
continens simulacrum, stellis micantibus insignitum. Ibi Assuerus
convivium maximis divitiis, et deliciis copiosum celebravit. Cujus
convivii pompam et regium luxum historia narrat; sed Christi spirituales
divitias, quas unicuique dispensat allegorice significat. Quarum
deliciarum convivium fecit anno tertio imperii sui, id est tempore
praesentis saeculi. Unde et ipse Christus in ipso tertio tempore
praedicavit, dicens: Simile est regnum coelorum homini regi, qui fecit
nuptias filio suo (Matth. XXII). Tertio namque tempore saeculi
incarnationis suae sacramentum Christus patefecit, et spirituales epulas
sacrae praedicationis, corporis quoque et sanguinis sui abundantissime
ministravit. Primum tempus fuit ante legem, secundum sub lege, tertium
sub gratia. Assuerus autem interpretatur ostium, et per hoc significat
Christum, qui ait: Ego sum ostium ovium (Joan. X). Cunctis principibus,
et pueris suis. Per principes intelligimus praelatos; per pueros,
subjetos. Principes enim sunt, qui caeteris exemplo, et verbo praesunt.
Pueri sunt qui suis praelatis fideliter obediunt. Qui dum sibi
praesidentibus in omnibus parent, per obedientiam ab omni inquinamento
carnis et spiritus purificati de impuritate peccati velut pueri nihil
habent.
Fortissimis Persarum, et Medorum inclytis. Per Persas, qui dignitate et
potentia Medis noscuntur fuisse superiores, Judaeos; per Medos, qui
Persis fuerunt inferiores, gentiles intelligimus. Persae Medis in
descriptionem praeponuntur, quia Judaei gentibus propter patrum
praerogativam, et alia multa praeferuntur. Unde Dominus in Evangelio:
Non sum missus nisi ad oves quae perierunt domus Israel (Matth. XV). Et
ad Apostolos: In viam gentium ne abieritis, et in civitates
Samaritanorum ne introieritis (Matth. X). Et Apostolus ad Romanos: Quid
ergo plus est Judaeo, aut quae utilitas circumcisionis? Multum per omnem
modum: Primum quidem, quia credita sunt illis eloquia Dei (Rom. III). Et
in fine ejusdem Epistolae: Dico Christum Jesum fuisse ministrum
circumcisionis propter veritatem Dei ad confirmandus promissiones
patrum; gentes autem super misericordia honorare Deum (Rom. XV).
Fortissimi sunt, quia a charitate Dei nec verbis, nec verberibus, nec
vita, nec morte separari possunt. Unde Apostolus: Quis nos separabit a
charitate Dei? Tribulatio, an angustia, an persecutio, an fames, an
nuditas, an periculum, an gladius? sicut scriptum est: Quoniam propterte
mortificamur tota die, aestimati sumus sicut oves occisionis. Sed in his
omnibus superamus propter eum qui dilexit nos. Certus sum enim quia
neque mors, neque vita, neque angeli, neque principatus, neque virtutes,
neque instantia, neque futura, neque fortitudo, neque altitudo, neque
profundum, neque creatura alia poterit nos separare a charitate Dei,
quae est in Christo Jesu Domino nostro (Rom. VIII). Inclyti vero sunt,
qui non solum in opere, verum in cogitatione peccati delectatione
ignobilitari contemnunt. Abdicantes secundum Apostolum occulta decoris
et commendantes semetipsos ad omnem conscentiam hominum coram Deo (II
Cor. IV). Et praefectis provinciarum, id est praelatis Ecclesiarum. His
igitur omnibus Assuerus convivium celebravit; et Christus omnibus, qui
per istos figurantur, delicias gratiae suae participavit. Coram se, quia
et quantum pertinet ad divinitatem, qua ubique praesens est, et quantum
ad humanitatem, qua mundo manifestatus est. Coram se, quia oculo ad
oculum viderunt, et manus eorum contrectaverunt. Vel certe coram se, id
est beneplacito suo. Quae enim ei placent, quasi coram se habet; quae
vero displicent, velut de longe videt. Unde scriptum est: Quia humilia
respicit, et alta a longe prospicit (Psal. CXXXVII), id est superbia. Ut
ostenderet divitias gloriae regni sui, ac magnitudinem, atque jactantiam
potentiae suae.
Haec omnia in mundo Christus ostendit, quando discipulis suis, ut
Scripturas intelligerent, sensum aperuit, et primum insufflando, postea
de coelo mittendo Spiritum eis sanctum donavit. De hac ostensione Paulus
Ephesiis scribens ait: In mysterio Christi, quod aliis generationibus
non est agnitum filiis hominum, sicut nunc revelatum est sanctis
apostolis ejus et prophetis (Ephes III). Et ad Timotheum: Manifeste
magnum est pietatis sacramentum, quod manifestatum est in carne,
justificatum in spiritu, apparuit angelis, praedicatum est gentibus,
creditum est in mundo, assumptum est in gloria (I Tim. III). Christi
vero divitiis per manifestationem sacramenti cognitis, statim saeculi
praesentis divitiae viluerunt; justi, quibus gloria coelestis est
revelata et oblata, non solum sua, verum et semetipsos pro hac
consequenda reliquerunt. Postquam autem ejus cognitione sunt illuminati,
et gustaverunt donum coeleste, et participes facti sunt Spiritus sancti
gustaverunt nihilominus bonum Dei verbum, virtutesque saeculi venturi
(Hebr. VI), ejus amore succensi. Petrus est suspensus, Paulus
decollatus, Stephanus lapidatus, Laurentius assatus, et alii aliis
suppliciis interempti, ut hujus participes essent convivii: sicut in
mundo per gratiam, sic in coelo per gloriam. Spirituale namque convivium
inchoatur in via, consummatur in patria. Et modicum quidem est quod ex
eo nunc praegustatur; magnam autem et inaestimabile quod in posterum
gustandum reservatur. Unde Psalmista: Quam magna multitudo dulcedinis
tuae, Domine, quam abscondisti timentibus te! (Psal. XXX.) Multo
tempore, centum videlicet et octoginta diebus. Nota quod etiam
determinatio temporis deservit mysterio intelligentiae spiritalis.
Centenarius est perfectus numerus, et significat humanae justitiae
perfectionem. Octogenarius, quae ab octonario denominatur, exprimit
futuram resurrectionem et beatitudinem. In his totum bonum hominis
constat: in justitia, cujus perfectionem centenarius designat; et in
resurrectione ac beatitudine, cujus gloriam octogenarius figurat.
Centenarius praemittitur, octogenarius subjungitur, quia per culmen
sanctificationis pertingitur ad octonarium resurrectionis et
beatitudinis.
Cumque implerentur dies convivii invitavit omnem populum qui inventus
est Susis a maximo usque ad minimum. Videntur impleri dies convivii,
quando Christus in cruce dixit: Consummatum est (Joan. XIX); vel certe
quando discipulis in unum congregatis Spiritus sanctus plenarie missus
est. Tunc impleti sunt dies spiritalis convivii, non quod tunc esse
desinerent, sed quod tunc et ex tunc plenarie celebrari deberent. Susa
civitas est gentium, per quam vocatio gentium designatur. Invitavit,
inquit, omnem populum a maximo usque ad minimum. Hoc est quod Dominus in
Evangelio dicit: Venite ad me omnes qui laboratis et onerati estis, et
ego reficiam vos (Matth. XI).---A minimo usque ad maximum populum
invitavit, quia Dominus pusillis cum majoribus benedixit. Infelix anima,
fratres, quae huic convivio deest; et infelix vel forte infelicior, quae
aliter quam decet, id est absque veste nuptiali adest. Idcirco namque
videtur infelicior, quia, ut Petrus ait: Melius illi erat non cognoscere
viam justitiae, quam post agnitionem retrorsum converti a sancto mandato
(II Petr. II). Felix autem illa anima, quae non solum Christianitatis
nomine, sed et veritate convivio Christi nunc interest, quia ut coelesti
et aeterno convivio admittatur, sperare potest. Et nunc, charissimi
nobis, quemadmodum huic convivio nunc intersumus professione, sic
interesse studeamus et virtute, quatenus interesse mereamur in
beatitudine. Quod nobis praestare dignetur Jesus Christus, etc.
|
|
