|
Et septem diebus jussit convivium praeparari in vestibulo horti, et
nemoris, quod regio cultu et manu consitum erat. Et pendebant ex omni
parte tentoria aerii coloris et carbasini, et hyacinthini sustentata
funibus byssinis atque purpureis, qui eburneis circulis inserti erant et
columnis marmoreis fulciebantur (Esther I). Magnus in his omnibus,
charissimi, latet intelligentiae spiritalis fructus, non solum verborum
foliis contectus, verum etiam variis rerum visibilium figuris velatus,
velut nucleus suo cortice et testula firmiter clausus. Per septem dies,
ut saepe diximus, universum tempus hoc exprimitur, quia septem dierum
numero volvitur. Quo tempore toto Christus suis fidelibus convivium
spiritualium deliciarum parari praecepit, ne unquam eis spiritalis cibus
et potus desit. Quantum autem quisque spiritalis cibi interius capiat,
bonae conversationis ostensio foris probat. Quantum nimirum unusquisque
intrinsecus gratia saginatur, tantum forinsecus in virtute et actione
roboratur. Diebus, inquit. Mali nimirum noctibus sua convivia faciunt,
quippe quorum sunt in tenebris opera; laetantur cum malefecerint, et
exsultant in rebus pessimis (Prov. II). In vestibulo horti et nemoris,
quod regio cultu et manu consitum erat. Supercoelestis ille paradisus
omnibus bonis praeferendus hortus est et nemus: hortus est, quia sua
dulcedine satagit; nemus est, quia sua pulchritudine delectat. Hortus
est sanctorum affectuum suae jucunditatis sapore mulcendo; nemus est,
intellectum suae pulchritudinis admiratione tenendo. Hortus est, quia
pascit; nemus est, quia protegit. Pascit bonis, protegit a malis. Hujus
horti et nemoris vestibulum quasi nestibulum, v pro n posita, quod
videlicet ibi minime stetur, sed transeatur et ad interiora intretur. Et
unicuique fideli in praesenti Ecclesia non est standum, sed magis de
virtute in virtutem transeundum, donec intret in gaudium Domini sui, et
videat Deum deorum in Sion. In hoc autem vestibulo spirituale convivium
datur, et praeparatur. Datur per gratiam, praeparatur ad gloriam. Datur
in via, praeparatur accipiendum in patria. Quod autem dicitur quod regio
cultu et manu consitum erat, sive ad praesentem celebritatis hujus
statum, sive ad futurum referatur, nihil interest. Quidquid enim in
sancta Ecclesia agitur, quidquid in coelesti patria postea recipitur,
totum cultu regio, et manu perficitur: manu quantum ad actum, cultu
quantum ad ornatum. Magis tamen quae vario ornatu, hic de spiritali
convivio scribuntur ad vestibulum quam ad hortum, et nemus, id est ad
praesentem Ecclesiae statum quam ad futurum pertinere videntur.
Et pendebant ex omni parte tentoria. Ea, quae pendent, a terra quidem
elevata sunt, sed coelum necdum tangunt. Tentoria itaque ista virtutes
justorum sunt, et bona opera, quae a terra elevantur per devotionem, sed
coelum necdum attingunt per retributionem. Quae etiam ex omni parte
pendent, dum imperfectionis, nihil habent. Sed quoniam apud Deum
parvipenditur quidquid in mundo boni agitur, nisi gratiae divinae
bonitate coloretur, apte subditur: Aerii coloris, et hyacinthini, et
carbasini. Per hos tres colores, aerium, hyacinthinum, carbasinum tria
maxima, quae nunc manent, id est fidem, spem, charitatem intelligi posse
credimus. Per aerium nempe colorem, pro eo quod scriptum est: Deus
spiritus est (Joan. IV), accipitur recte fides supernae divinitatis. Per
hyacinthinum, quia colori coeli similis est, exprimitur spes coelestis
retributionis. Per carbasinum, quia fulgorem imitatur auri, splendor
designatur charitatis. Quae tres virtutes tota tentoria virtutum
aliarum, et bonorum operum colorant, dum cuncta, quae geruntur in his
vel in illis decorant, commendant, consummant. Quasi namque color sunt
omnium, dum species et pulchritudo sunt eorum. Sustentata funibus
byssinis et purpureis. Funis habet longitudinem, byssus candorem,
purpura ruborem. Per istas itaque duas species funium intelligimus duas
species virtutum: quarum una maxima est foris, quae est castitas
corporalis; altera maxima intus, quae est compassio cordis. Funis
byssinus castitas carnis; funis purpureus compassio cordis. Quae duae
virtutes, dum ad similitudinem tensorum funium in nobis continuo et
longanimiter perseverant, utrumque parietem tentoriorum nostrorum
immobilem sustentant. Castitas enim foris sustentat virtutes manifestas;
compassio sustentat intus virtutes occultas. Nec lapsum virtutis, vel
boni operis timet quisquis eas in se bene tensas habet, dum totius ejus
justitiae fabrica in eis pendet. Quis enim aliarum detrimentum virtutum
timeat, si castitatem corporis perpetuam, et compassionem cordis veram
perfecte possideat? Quarum virtutum, scilicet castitatis et compassionis
perfectio designatur, dum de funibus, quia easdem virtutes exprimunt
subinfertur quod eburneis circulis inserti erant. Funes byssini, et
purpurei circulis erant inserti, quia castitas, quae per byssum, et
compassio, quae per purpuram exprimitur, mundissimae semper debent
inesse perfectioni. Cui perfectioni, quandiu machina nostrae justitiae
firmiter inhaeret, tandiu firma et inconcussa manet. De quibus funibus
sive virtutibus adhuc subditur, et columnis marmoreis fulciebantur. Per
columnas marmoreas intelligimus sanctorum doctorum firmam rectitudinem
et rectam firmitatem. Columnae namque marmoreae sunt doctores. Columnae
quia justitia recti; marmoreae, quia fide firmi. Columnis igitur
marmoreis funes byssini, et purpurei fulciuntur, quia ad hoc solertia
doctorum mirabiliter laborat, ut in electis castitas in carne, et
compassio in corde perpetuo consistat. Per columnas igitur funes byssini
et purpurei, et per funes caetera sustentantur, quia per doctores in
omnibus castitas et compassio, et per istas virtutes caeterae
roborantur. Itaque primo loco erigunt tentoria per virtutum et bonorum
operum exercitationem et exhibitionem. Secundo colorantur et decorantur
per fidem, spem et charitatem. Tertio sustentantur per funes byssinos et
purpureos, id est per castitatem, et compassionem. Quarto fulciuntur
ipsi funes, id est virtutes columnis marmoreis, id est per doctorum
rectam et firmam eruditionem. Et nunc, charissimi, diligenter
attendamus, ut ita nunc in hoc vestibulo tantis tentoriis redimito simus
per gratiam, quatenus hortum et nemus ingredi postmodum mereamur per
gloriam. Quod nobis praestare, etc.
|
|
