|
Quid sit sacramentum, doctores brevi descriptione designaverunt:
|
“Sacramentum est sacrae rei signum.”
|
|
Quemadmodum enim in homine duo sunt, corpus et anima, et in una
Scriptura duo similiter, littera et sensus, sic et in omni sacramento
aliud est quod visibiliter foris tractatur et cernitur, aliud est quod
invisibiliter intus creditur et praecipitur. Quod foris est visibile et
materiale, sacramentum est; quod intus est invisibile et spirituale, res
sive virtus sacramenti est; semper tamen sacramentum quod foris
tractatur et sanctificatur; signum est spiritualis gratiae, quae res
sacramenti est et invisibiliter percipitur. Sed, quia non omne signum
rei sacrae sacramentum ejusdem convenienter dici potest (quoniam et
litterae sacrorum sensuum et formae sive picturae sacrarum rerum signa
sunt, quarum tamen sacramenta rationabiliter dici non possunt) idcirco
supra memorata descriptio ad interpretationem sive expressionem vocis
magis quam ad diffinitionem referenda videtur. Si quis autem plenius et
perfectius quid sit sacramentum diffinire voluerit, diffinire potest
quod
|
“sacramentum est corporale vel materiate elementum foris sensibiliter
propositum ex similitudine repraesentans, et ex institutione
significans, et ex sanctificatione continens aliquam invisibilem et
spiritalem gratiam.”
|
|
Haec diffinitio ita propria ac perfecta agnoscitur, ut omni sacramento
solique convenire inveniatur. Omne enim quod haec tria habet,
sacramentum est, et omne quod his tribus caret, sacramentum proprie dici
non potest. Debet enim omne sacramentum similitudinem quamdam habere ad
ipsam rem cujus est sacramentum, secundum quam habile sit ad eamdem rem
suam repraesentandam. Institutionem quoque per quam ordinatum sit ad
illam significandam. Postremo sanctificationem per quam illam contiueat,
et efficax sit ad eamdem sanctificandis conferendam. Hoc autem interesse
videtur, quod omne sacramentum similitudinem quidem habet ex prima
eruditione, institutionem ex superaddita dispensatione, sanctificationem
ex apposita verbi vel signi benedictione. Ut ergo in uno sacramento ea
quae de omnibus dicta sunt tria haec qualiter sint agnoscamus, aquam
baptismatis pro exemplo assumimus. Ibi enim est aquae visibile elementum
quod est sacramentum, et inveniuntur haec tria in uno: repraesentatio ex
similitudine, significatio ex institutione, virtus ex sanctificatione.
Ipsa similitudo ex creatione est; ipsa institutio ex dispensatione; ipsa
sanctificatio ex benedictione. Prima indita per Creatorem; secunda
adjuncta per Salvatorem, tertia ministrata per dispensatorem. Est ergo
aqua visibilis sacramentum, et gratia invisibilis, res sive virtus
sacramenti. Habet autem omnis aqua ex naturali qualitate similitudinem
quamdam cum gratia Spiritus sancti; quia, sicut haec abluit sordes
corporum, ita illa mundat inquinamenta animarum. Et ex hac quidem
ingenita qualitate omnis aqua spiritalem gratiam repraesentare habuit,
priusquam etiam illam ex superaddita institutione significavit. Venit
autem Salvator et instituit visibilem aquam per ablutionem corporum ad
significandam invisibilem, per spiritalem gratiam emundationem animarum.
Et ex eo jam aqua non ex sola naturali similitudine repraesentat, sed ex
superaddita institutione significat gratiam spiritalem. Sed quia haec
duo, sicut diximus, nondum adhuc sufficiunt ad perfectionem: accedit
verbum sanctificationis ad elementum et fit sacramentum, ut sit
sacramentum aqua visibilis ex similitudine repraesentans, ex
institutione significans, ex sanctificatione continens spiritualem
gratiam. Ad hunc modum in caeteris quoque sacramentis haec tria
considerare oportet.
|
|