|
Quaeritur etiam quae res ad fidem pertineant, quas credere oportet eum
qui fidelis jure nominatur. Nam fides illa qua aliquid creditur hoc modo
ut qui credit fide illa, fidelis non dicatur; praesentis propositi non
est. Sine fide enim etiam infideles non vivere manifestum est, ex hoc
quod omnis homo in hac vita vivens, sicut habet quaedam quae per
experientiam sentiat, ita quaedam etiam habet quae nec visa nec experta,
sola fide credat. Fidem tamen quae in Deum est nequaquam habere dicitur,
nisi qui illa credit quae credendo et amando homo Deum promeretur. Haec
sunt ergo quae ad fidem pertinere dicuntur quae credendo homo fidelis
nominatur. Quae vero ista sint si diligenter inquirimus, in duobus haec
principaliter constare invenimus. Sunt enim quaedam duo, et haec duo in
uno sunt; et unum sunt haec duo. Creator et salvator duo nomina sunt et
res una; tamen aliud notat creator, aliud salvator. Creator quia fecit
nos, salvator quia redemit nos. Primum non eramus et facti sumus; postea
perieramus et redempti sumus, et ab uno utrumque factum est, ut bonum
nostrum totum esset ab uno, et totum in uno, et unum. Creatori debemus
quod sumus, salvatori quod reparati sumus. Haec ergo sunt duo quae fidei
proposita sunt credenda, creator et salvator, et quae pertinent ad
creatorem et quae pertinent ad salvatorem similiter. Creator et quae
pertinent ad creatorem: hic est una pars fidei. Salvator et quae
pertinent ad salvatorem: hic est altera. In prima parte discernit fides
inter Creatorem et opera sua; in secunda parte discernit fides inter
Salvatorem et sacramenta sua. Ad Creatorem pertinent opera conditionis
quae sex diebus facta sunt. Ad Salvatorem pertinent opera restaurationis
quae complentur sex aetatibus. In prima parte ad fidem pertinet
confiteri unum creatorem, et ab eo facta esse omnia quae habent esse. In
secunda parte ad fidem pertinet venerari unum salvatorem, et credere ab
eo reparata esse perdita, quibus datum est vel dandum beatum esse. In
prima parte recta fides inter creatorem et creaturam ita discernere
debet ut unicuique horum quod suum est tribuat; et vicissim alterius
proprietatem in alterum non transfundat, id est nec creaturae attribuat
Creatoris majestatem; nec Creatori ascribat creaturae infirmitatem, nec
Deum concludat tempore, nec creaturam extendat aeternitate. Ita fides si
unicuique quod suum est tribuit, recte offert; si inter utrumque bene
discernit recte dividit, et non peccat. Si vero in quolibet horum
delinquitur, fides sane necesse est ut detrimentum patiatur. Nam illi
qui creaturam pro Deo coluerunt gemino errore decepti, vel creaturam
aeternam, vel Deum temporalem esse crediderunt; quid isti aliud dicendi
sunt fecisse quam excellentiam factoris operi et infirmitatem facturae
tribuisse Creatori? Rursus philosophi gentilium quamvis inter Creatorem
et opus ejus recte discernerent; nequaquam tamen fideles appellandi
sunt, quia fidem de Salvatore non habuerunt. Sequuntur ergo deinde ea
quae in secunda parte posuimus, ubi primum in Salvatore agnoscimus
redemptionem; in sacramentis ejus redemptionis praeparationem. Prima
pars fidei spectat ad debitum naturae; secunda pars fidei spectat ad
debitum gratiae. Illa credere debemus, quia per naturam conditi sumus.
Ista credere debemus, quia per gratiam reparati sumus.
|
|
