|
Haec sunt quibus ab initio nihil minus unquam recta fides habere potuit.
Credere videlicet unum esse Deum creatorem omnium, Dominum et rectorem
universorum; ipsum quidem non esse mali auctorem, eorum tamen qui in
malis suis ejus misericordiam quaererent vel exspectarent futurum
redemptorem. Haec simplicium fidei in initio suffecisse credimus,
quibus, etsi nihil amplius additum est ad cognitionem, multum tamen
collatum est ad devotionem. Isti quidem venturum in carne redemptorem,
et in eadem carne moriturum, resurrecturum, et ascensurum; sive alia
quaedam quae illis temporibus abscondita fuerunt, manifeste non
cognoverunt. Et tamen fidem nativitatis et passionis, sive
resurrectionis et ascensionis ejus, in hoc eos verissime habuisse
dicimus; quia credentibus et scientibus haec fide et devotione sub spe
et exspectatione ejusdem redemptionis adhaeserunt, quamvis modum ejusdem
redemptionis suae similiter non cognoverunt. Sic ergo intelligendum
putamus quod dicit beatus Augustinus, quod eadem fides mediatoris salvos
justos faciebat antiquos, pusillos cum magnis; quia eamdem fidem
mediatoris justi antiqui habuerunt pusilli cum magnis. Alii quidem quae
ventura erant, sicut ventura credentes et cognoscentes; alii vero non
quidem cognoscentes, sed credendo et desiderando, cognoscentibus et
credentibus adhaerentes. Quod vero subjungit, quia sicut nos credimus in
carne venisse, sic illi venturum, sicut nos mortuum, sic illi moriturum,
etc., vel non ad omnes referendum est, sed ad eos tantum quibus ventura
haec praescire singulariter datum est, ut omnes quidem eamdem fidem sed
non eamdem fidei cognitionem habuisse dicantur; aut si de omnibus hoc
dictum intelligitur, omnes qui futuram redemptionem crediderunt, haec
etiam in quibus redemptio constabat credidisse, non inconvenienter
affirmantur. Inquantum enim ipsam quae omnia haec continebat
redemptionem venturam crediderunt, haec crediderunt, quamvis eamdem de
ipsis omnes in credendo cognitionem non habuerunt. Hoc modo igitur sano
intellectu dici potest omnes ab initio justos fidem Salvatoris habuisse,
et omnes in fide redemptionis venturae justificatos fuisse, quia eamdem
redemptionem vel venturam crediderunt, vel credentibus et cognoscentibus
crediderunt; et cum fide sacramenta ipsius redemptionis, quae ab initio
instituta sunt, ad sanctificationem susceperunt; et in ipsis eamdem
redemptionem suam, quasi in umbra et figura portaverunt. Quod bene illi
duo viri signaverunt, qui botrum in vecte suspensum, de terra
promissionis ad filios Israel in desertum portaverunt. Botrus siquidem
in vecte Christus in cruce est, cujus mysterium in sacramento duo populi
portant. Qui praecesserunt, portaverunt quidem: sed non viderunt, quia
praecedentes adventum ejus; sacramenta passionis ejus, omnes quidem per
fidem portaverunt, sed non omnes per cognitionem, quod portaverunt
intelligere meruerunt. Sequentes autem et portant et vident: quia
fideles qui post adventum ejus in carne subsequuntur; sacramentum
passionis ejus, et per fidem suscipiunt, et per revelatam jam
cognitionem agnoscunt. Unde Beda in eamdem quaestionem: Unum, inquit,
idemque Dominicae crucis trophaeum, prius prophetae et Moyses, quam
apostoli noverant et praedicabant, sed prophetae hoc aliquoties
figuratis velatisque sermonibus; apostoli autem apostolorumque
successores patefacta luce Evangelii semper aperte praedicabant; ita ut
nunc omnis populus Christianus scire et confiteri debeat fidem, quam eo
tempore pauci admodum, et perfectiores quique noverunt, quamvis omnis
Dei populus etiam tunc ejusdem mysteria fidei in legalibus caeremoniis
typice portaret.
|
|
