|
Mandavit itaque Deus Abrahae ut circumcideret pellem praeputii sui; ipsi
in signum, posteris in exemplum, tantum ad priorem statum superaddens,
quatenus per hoc signaculum populus Dei ab infidelibus discerneretur,
quousque ille veniret qui non solum de filiis Abrahae, sed de universis
gentibus fideles colligeret; ac per hoc, sicut dictum est, non jam per
signaculum carnis in genere, sed per signaculum baptismatis
secernerentur in sanctificatione. Sane quicunque interim non de semine
Abrahae fideles exstiterunt; huic praeceptioni subjecti non fuerunt.
Neque circumcisionis (quae soli semini Abrahae indicta fuerat)
suscipiendae debito tenebantur, sed fide operante per dilectionem, sicut
et prius sub lege naturali priusquam circumcisio instituta fuisset; qui
justi fuerant sine circumcisione salvabantur. Modus autem circumcisionis
talis erat. Praeceptum fuit, ut puer masculus octavo die a nativitate
sua circumcideretur in carne praeputii sui (Gen. XVII). Et sunt qui
addendum putant cultello de petra facto, quod tamen nulla alia
auctoritate probant, nisi quod Sephora, uxor Moysi, territa ab angelo,
acutam petram sumpsisse legitur, et ea praeputium filii sui
circumcidisse (Exod. IV). Et Josue, in terram promissionis ingressurus,
secundo in populo Israel circumcisionis sacramentum cultris petrinis
innovasse memoratur (Josue V). Sed illud in altero quidem ob
festinationem magis et trepidationem; in altero vero ob typum et
significationem veri Jesu, quam per consuetudinem factum, non
inconvenienter existimatur. Ut ostenderetur igitur sacramentum
circumcisionis, non quemadmodum priora sacramenta ad voluntatem
propositum, sed ex necessitate exsequendum, praeceptum comminatione
firmatur cum dicitur: Masculus, cujus praeputii caro circumcisa non
fuerit, peribit anima illa de populo suo (Gen. XVII). Causa quoque
subinfertur, cum dicitur: Quia pactum meum irritum fecit (ibid.). Si
ergo per pactum Dei irritum factum praevaricationem primorum parentum
intelligimus, cum incircumcisus ob praevaricationem pacti periturus
dicitur, manifeste datur intelligi sacramentum circumcisionis ad hoc
institutum ut per ipsum homo a debito primae praevaricationis
liberaretur. Idem enim salutiferae curationis auxilium circumcisio
contra originale peccatum in lege cooperabatur quod nunc baptismus,
excepto quod regni coelestis januam primi patres intrare non poterant,
propter quod necessaria fuit mors Christi, quae aditum vitae
patefaceret. Tres sane sunt circumcisiones: Una in carne tantum
exterius, quae sacramentum est. Duae aliae sunt quae sunt res, et virtus
sacramenti. Altera quae fit in praesenti, quando anima per depositionem
iniquitatis circumciditur; altera quae in futuro fiet, quando per
depositionem corruptionis corpus circumcidetur. Prima igitur est in
carne, secunda in mente, tertia in corpore. Octonarius vero in sacra
Scriptura aliquando tempus resurrectionis significat quod post
praesentem (quae septem diebus currit) vitam sequitur, aliquando tempus
gratiae, in quo quasi post Sabbatum legis, aeterna bona servientibus Deo
promittuntur. Merito igitur prima illa circumcisio quae sacramentum erat
illarum duarum; jussa est fieri octavo die ut ostenderetur quod in
tempore gratiae corda circumcidenda erant, per emundationem iniquitatis,
et in tempore resurrectionis corpora, per depositionem corruptionis.
Propterea autem solis masculis data est circumcisio carnis; quia sacra
Scriptura per masculinum sexum animam, per muliebrem vero carnem
significare solet, ut videlicet ostenderetur, quod illa exterior
circumcisio animabus sanctificationem contulit, sed carni non abstulit
corruptionem. Cultellus de petra factus, Christum significat. De quo
dicit Apostolus: Petra autem erat Christus (I Cor. X), de uno scriptum
est: Ecce agnus Dei, qui tollit peccata mundi (Joan. I). In carne
praeputii jussa est fieri, quia ad remedium data est contra originale
peccatum; quod a parentibus contraximus, per illud membrum propagati.
Porro feminae in populo circumcisionis sola fide salvabantur,
sacrificiis et oblationibus, aliisque legis caeremoniis purificatae;
ipsam quoque circumcisionem fide suscipientes, et in eis qui carnem
illam susceperunt, venerando participantes. Masculi qui morte praeventi
ad octavam diem pervenire non potuerunt, et ob hoc sine circumcisionis
sacramento ab hac vita recesserunt, sola fide parentum cum oblationibus
et sacrificiis intervenientibus non improbabiliter salvati existimantur,
pro eo quod praeceptum circumcisionis non nisi masculis ad octavum diem
venientibus indictum esse videtur, ac per hoc praevaricationis reos non
fuisse, qui contemptores praecepti non fuerant, quod datum non fuerat
nisi pervenientibus ad diem octavum. Praecipue ne miserabilior hic sexus
appareat; et ei etiam praejudicetur in illo a quo alter sexus absolutus
omnino fuisse comprobatur. Sed merito quaeritur, an ii qui diem octavum
negligentia sive contemptu parentum, sine sacramento circumcisionis
transierunt; postmodum eodem sacramento percepto salutis effectum
consecuti sunt, cum praeceptum divinum hoc sacramentum non nisi die
octavo celebrandum indixerit. Et potest fortassis non irrationabiliter
credi, quod sicut de gentibus ad ritum legis venientes, hoc sacramentum
qualibet aetate ad salutem perceperunt, ita etiam si qui sub lege
tempore suo hoc non percepissent, ad salutem tamen et remedium eis
operatum sit, si illud postmodum suscipiendo priorem negligentiam
correxerunt. Sic igitur circumcisionis sacramentum semini Abrahae
sanctificando et signando pariter datum est; sanctificando, ut
justificaretur; signando, ut a caeteris gentibus discerneretur, quatenus
singularis maneret, et discreta generatio de qua Christus nasceretur.
Unde consequenter colligitur probabile esse illi semini Abrahae
circumcisionem ex praecepto indictam, de qua Christus nasciturus erat,
ut videlicet post Abraham Isaac, post Isaac Jacob, ac deinde duodecim
tribus quae de ipso Jacob exortae sunt. Nam et Job secundum quosdam de
Esau stirpe fuisse creditur, qui tamen circumcisus fuisse non legitur.
|
|
