|
Magnae sunt in Scripturis sacris spiritualium sensuum profunditates; sed
quia non omnibus eadem intelligendi gratia data est, habet sacrum
eloquium quaedam in se quibus fidem simplicium pascit; quae quidem
altioribus juncta unam veritatis regulam perficiunt. Propterea in sacri
eloquii tractatione, non eadem intendendi forma ubique servanda est,
quia altiora sacramenta excellentiori sermone et digno sanctis
reverenter tractanda sunt; minora autem sacramentorum divinorum
instrumenta, pro capacitate simplicium humiliori locutionis genere
explananda, ut constet quod scriptum est: In fimbriis aureis
circumamicta varietatibus (Psal. XLIV). Sicut enim sancta electorum
Ecclesia morum bonorum ac virtutum varietate pulchre adornatur, ita
sacra Scriptura unde ipsa Ecclesia sancta vivendi formam sumit, in suo
sermone pulchra varietate contexitur; in qua tamen varietas ipsa apta
est, ut schisma non generet; et diversitas concors, ut adversitatem non
pariat. Neque enim in ea, magna modica despiciunt, neque rursus modica
magnis associari indignata sunt, sed ornant se invicem in una veritate,
quae propter veritatem placent omnia. Nemo igitur miretur si post magna
et inter magna fidei sacramenta, eorum quae in suo ordine inferiora
videntur mentio fit, quia se non obhorrent simul, quae in veritate unum
sunt. Nam ipse Deus humiliari dignatus est, ad humana descendens, ut
hominem postmodum ad divina sublevaret.
|
|
