|
Multi quaerunt de carne illa quam verbum assumpsit qualiter a peccato
munda fuerit, et qualiter sine peccato poenam peccati portaverit. Et de
eo quidem qualiter a peccato vel munda fuerit, vel mundata, quorumdam
existimationem tacere non debemus, ne forte si non exponatur, non
videatur, et si non videatur quod est, credatur quod non est. Quidam
putant carnem illam quae assumpta est a Verbo ita ab initio et in primo
parente quando tota massa naturae humanae per peccatum corrupta est, a
contagione et a corruptione peccati immunem fuisse custoditam; et ab
ipso primo parente usque ad susceptionem sui a Verbo, liberam ab omni
peccato; et mundam deductam, ut nunquam sub peccato fuerit, et ideo a
peccato non liberatam, sed liberam. Aiunt enim quod illa pars naturae
humanae sub peccato esse non debuit, per quam ipsa natura humana ubi
obnoxia peccato fuerat, a peccato liberanda erat. Ad comprobandam eamdem
existimationem adducunt illud quod Apostolus: Cum novum sacerdotium
veteri praeferendum assereret, Melchisedech qui typum ipsius Christi ac
novi sacerdotii gerebat, ab Abraham decimas accepisse ostendit (Hebr.
VII). in qua decimatione etiam Levi a que veteris sacerdotii ministros
descendisse dubium non est, decimatum comprobavit; ac per hoc vetus
sacerdotium quod in Levi decimas dedit inferius; novum autem quod in
Melchisedech, qui forma Christi est, decimas accepit, superius et
dignius existimandum. Ubi tamen Christum qui tunc secundum carnem
similiter ut Levi in lumbis Abrahae fuit decimatum non dicimus, ne
simili ratione novum quoque sacerdotium quod in Christo est, ibidem
decimas dedisse convincamur. Quomodo autem Levi qui secundum carnem in
lumbis Patris tunc fuit, decimatus est; et Christus qui secundum carnem
ibidem fuit decimatus non est, nullam causam aliam inveniri posse putant
nisi quia caro Levi cum culpa ibi fuit, caro Christi non fuit. Atque
ideo quod peccato obnoxium erat expiatione eguisse, quod autem mundum
atque a peccato liberum erat, non eguisse. Tali ergo se ratione probare
putant quod caro illa quae a Verbo assumpta est, nunquam obnoxia peccato
fuit; sed ab initio sive in eo a quo descendit, sive in iis per quos
descendit, munda servata sit a peccato, ut aliquando esse posset hostia
pro peccato. Sed catholicae veritatis definitio Filium Dei (qui pro
peccatoribus et de peccatoribus natus est) de carne obnoxia peccato,
carnem assumpsisse asserit liberam a peccato, et ideo liberam; quia
liberatam. Ideo liberam, non quia sub illo nunquam fuerit, sed quia sub
illo esse aliquando cessavit. Quando assumpta est, mundata est. Per
eamdem quippe gratiam natura humana mundata est, ut Verbo Dei libera a
peccato uniretur, per quam Christianus a peccato liberatur, ut eidem
naturae in Christo capite suo societur. Appareat itaque nobis, sicut
dicit beatus Augustinus, gratia in Christo capite nostro, unde secundum
uniuscujusque mensuram se per cuncta membra ejus diffundit. Ea gratia
fit ab initio fidei suae; homo quicunque Christianus, qua gratia homo
ille ab initio suo factus est Christus; de ipso spiritu et hic renatus,
de quo est ille natus. Eodem spiritu fit in nobis remissio peccatorum,
quo spiritu factum est, ut nullum haberet ille peccatum. Sic ergo factum
est per gratiam, ut caro illa a peccato (sub quo ab origine sua erat)
mundaretur; et mundata in illo (qui liber ab omni peccato in ea futurus
erat) a peccato libera assumeretur, ut nec gratia corruptioni naturae
praejudicium faceret, nec corruptio naturae gratiam impediret. Quomodo
ergo, inquiunt, Christus in lumbis Abrahae decimatus non fuit, si caro
ejus ibi peccato obnoxia fuit? Sed sciendum est quod, licet caro Christi
sicut caro Levi adhuc in lumbis Abrahae sub peccato fuit, tamen ipsum
peccatum ejus non fuit, sub quo caro ejus fuit. Hoc enim solum ejus ibi
fuit, quod inde futurum ejus fuit. Quapropter Levi illic, et naturam et
culpam habuit; quia inde per propagationem originis, et naturam et
culpam trahere debuit. Quia ergo Christus in lumbis Abrahae solam
naturam habuit: propterea quod ipsam solam inde accepturus fuit, procul
dubio oblatione non eguit, quae pro eo quod ejus solum ibi erat
necessaria non fuit. Oblatio enim non pro natura, sed pro culpa
offertur, quia si culpa non esset, natura oblatione opus non haberet.
Sic itaque Levi in lumbis Abrahae decimatus est, quia et naturam et
culpam ibi habuit, qui et naturam et culpam inde accepturus fuit.
Christus vero decimatus non est, qui propterea quod inde solam naturam
accepturus erat, illam etiam tunc ibi culpam non habuit, cum ipsa quae
ejus futura erat sine culpa natura, in sua origine culpae obnoxia non
fuit.
|
|
