|
Ob ejusdem castitatis et continentiae signum quae per tunicam et zonam
designatur, hoc est etiam quod inter caetera sacra indumenta, feminalia
linea circa renes ad sacrum ministerium ingredientium applicari
jubentur; non tam ad turpitudinis velandae (quae solitis quotidiani usus
indumentis tegebatur) necessitatem, quam ob conservandae castitatis et
munditiae significationem. Neque vero existimandum in illo priori populo
viros discooperta, aut non velata carne pudoris solitos incedere, ut
intratum ad sancta tunc demum verenda tegere juberentur. Sed voluit
sermo Dei in sacro officio ministros Dei ad tegenda infirma corporis
proprium ac singulare operimentum habere, ut per hoc ostenderet
pudicitiam et castimoniam illorum praecipue cum sancta tractarent,
unicam et singularem esse debere. Unde ministri novi sacerdotii hoc
operimentum in sacro officio singulare non assumunt, quibus est injuncta
servandae castitatis quotidiana necessitas, sicut quotidie est offerendi
concessa potestas. Ministri vero veteris figurae, tempore offerendi
sacrificii femoralia sumunt, quae ministerio expleto iterum solvunt;
quoniam a contactu carnis vetus lex sancta tractaturos prohibuit, quos
rursus expleta vice ad operam carnalis commercii relaxavit. Reliqua
autem duo, id est tunica linea et zona, Veteris et Novi Testamenti
sacerdotibus communia esse noscuntur, quamvis nostrum sacerdotium zonam
quatuor coloribus inter textam non requirat, fortassis superstitionis
vitandae causa aut inopia artificii inductum, contentum pura ac simplici
continentia.
|
|
