|
Et ut mihi videtur eodem prorsus temporis momento quo visibiliter et
corporaliter divisa est lux a tenebris; invisibiliter quoque boni angeli
discreti sunt a malis illis in tenebras peccati cadentibus: et istis ad
lucem justitiae conversis illuminatisque a luce, ut lux essent et non
tenebrae. Sic enim consonare debuerunt exemplaria operum Dei, ut quae
visibilia erant opera sapientiae, invisibilium proventus sequerentur,
secundum quod ipsa quae utrobique operabatur sapientia, ibi judicium
exercuit, hic formavit exemplum. Divisa est lux ergo a tenebris; et erat
lux visibilis et visibiles tenebrae erant; similiter et lux invisibilis
erat, et tenebrae invisibiles erant; et utrorumque divisio facta est; et
simul facta est divisio tenebrarum et lucis. Et vocata est lux dies et
tenebrae nox. Utrumque quidem Deus divisit, et utrumque nominavit; sed
et utrumque non fecit. Deus enim auctor tenebrarum non est sed lucis;
quia peccatum est tenebrae et peccatum nihil est: Et sine ipso nihil
factum est (Joan. III). Lux ab ipso facta est; quia justitia et veritas
lux est, et de luce audivimus quod dixit Deus: Fiat lux, et statim lux
facta est (Gen. I). Nusquam dixit Deus: Fiant tenebrae. Sed de luce
dixit: Fiat lux, et divisit lucem a tenebris; et vocavit lucem diem, et
tenebras noctem (ibid.). Ergo non fecit utrumque; tamen utrumque
divisit, et utrumque nominavit. Divisit per judicium; et per meritum
nominavit, judicavit et disposuit. Quia nec hoc apud eum judicantem
inordinatum esse potuit, quod apud delinquentes inordinatum fuit,
vocavit lucem diem, et tenebras noctem.
|
|
