|
His ergo completis, venit sacerdos ad fontem: consecratur fons In nomine
Patris, et Filii, et Spiritus sancti; ut sanctitas sacramenti non ex eo
qui ministrat, sed ex eo qui sanctificat constare sciatur, sicut
scriptum est: Hic est qui baptizat (Joan. I). Sic enim nec a bono melius
datur, nec a malo pejus accipitur, quia sanctitas sacramenti non in
merito ministrantium, sed in Dei sanctificantis virtute perficitur.
Traditur etiam novae vitae auditoribus symbolum fidei, in quo
apostolicae doctrinae forma consistit. Postremo oblatus ad baptismum
parvulus, et interrogatus a sacerdote an abrenuntiet Satanae, et omnibus
operibus ejus, atque omnibus pompis ejus, per ora gestantium respondet,
ut qui aliena iniquitate obligatus est, aliena fide et confessione
salvatur. Post abrenuntiationem factam, ungitur oleo sacro in pectore
tanquam muniatur adversus hostem, ne ei deinceps immunda et noxia
persuadere possit. Ungitur et inter scapulas, ubi vigor portandi oneris
est, ut fortitudinem accipiat ad portandum onus Domini. Deinde
interrogatur an credat in Deum Patrem, et Filium, et Spiritum sanctum,
unam esse Ecclesiam catholicam, remissionem peccatorum et vitam
aeternam. Sub hac igitur fidei responsione, trina mersione a sordibus
vetustatis abluitur, et novum hominem indutus triduanae morti Christi
consepelitur, sicut ait Apostolus: Quicunque in Christo baptizati sumus,
in morte ipsius baptizati sumus. Consepulti enim sumus cum Christo per
baptismum in mortem, ut quomodo Christus resurrexit a mortuis, ita et
nos in novitate vitae ambulemus (Rom. VI). Trina enim immersio, trina
est cogitationis, locutionis et operationis emundatio. Completis autem
baptismi sacramentis, postquam baptizatus a fonte ascendit, sacro
chrismate in vertice ungitur, ut spiritum Christi participando merito
deinceps Christianus appelletur, cohaeres regni et gloriae sacra
unctione effectus. Exinde traditur Christiano vestis candida, ut qui
primae nativitatis decorem vetustatis pannis obfuscaverat, habitu
regenerationis, gloriae praeferat indumentum. Tegitur etiam post sacram
unctionem ejus caput sacro velamine, ut intelligat se diademate regni et
sacerdotali dignitate potiri. Ad ultimum datur cereus accensus in manum
ejus, quatenus implere doceatur illud evangelicum quo dicitur: Sic
luceat lux vestra coram hominibus ut videant vestra bona opera, et
glorificen. Patrem vestrum qui in coelis est (Matth. V). Hanc igitur
lampadem si inexstinguibilem servaverit, inter virgines sapientes cum
sponso coelesti ad nuptia introibit.
|
|
