|
Sunt quaedam sacramenta in Ecclesia in quibus etsi principaliter salus
non constet. tamen salus ex eis augetur, in quantum devotio exercetur.
Haec licet in praesenti omnia enumerari non possint, quaedam tamen
intermittere non oportet pro exemplo universorum. Ex his igitur
sacramentis alia constant in rebus, qualia sunt aqua aspersionis,
susceptio cineris, benedictio ramorum et cereorum, et caetera talia.
Alia autem constant in factis qualia sunt signaculum crucis, exsufflatio
exorcizationis, expansio manuum, incurvatio genuum, et alia hujusmodi.
Alia in dictis constant, sicut Trinitatis invocatio, et quaecunque in
hunc modum. Haec autem omnia per verbum Dei sanctificantur sive per
prolationem verborum divina virtute invocata sanctificentur, sive sola
fide exhibita per eamdem divinam virtutem sanctificationis effectum
accipiant. Ubi enim vera fides est, verbum Dei deesse non potest; quia
ipsum verbum fide concipitur, et per fidem operatur. Omnia, inquit
Apostolus, quae cunque facitis, in nomine Domini facite (Colos. III).
Non autem consequens est ut intelligamus Apostolum praecepisse, quod in
omnibus operibus nostris verba proferremus, sed ut in omnibus operibus
nostris fidem rectam teneremus. Ille enim in nomine Domini omnia quae
facit operatur, qui per rectam fidem agnoscit se, nec sine illo aliquid
boni posse facere, et si quid fecerit laudabile extra illum gloriari non
debere. Qui fideliter in omni opere suo et ante factum ab illo auxilium
quaerit, et post factum totum quod operatus est bonum, ad laudem et
gloriam ejus convertit. Sicut ergo omnia quae facimus sola fide etiam
sine prolatione verborum, in nomine Domini recte fieri dicuntur; sic et
quaedam sacramenta sine prolatione verborum per solam fidem
sanctificantur. Nam ipsa verba aliquando sacramenta sunt, quae tamen ex
aliis verbis sanctificationem non accipiunt. Nullum tamen sacramentum
sine illo verbo sanctificatur, quod sive sola fide, sive ex fide, et
prolatione verborum invocatum, omnem sanctificationem operatur.
|
|
