|
Sunt autem quaedam in Ecclesia quae dum pretio comparantur, cum
perceptione corporalis beneficii, participatio etiam spiritualis
dignitatis accipitur. Ubi profecto quisquis alterum vendere aut emere
cognoscitur, neutrum invenditum aut inemptum reliquisse comprobatur. Sed
dicis mihi: Quomodo hoc esse potest? Ego in Ecclesia victum et vestitum
emi, Ecclesiam non emi. Stipem emi, praebendam emi, corporalia tantum
emi, spiritualia nihil emi, aut emere volui. Dic ergo mihi: Quis nomen
tuum inter nomina fratrum ascripsit? Quis tibi in choro, in capitulo
locum assignavit? Si haec non emisti inde haec habes? Quis tibi haec
dedit? Sed haec, inquis, gratis accepi, caetera emi. Haec gratis data
sunt. Bene dicis. Ovem emisti, et lanam non emisti, sed gratis
accepisti. Tamen si ovem non emisses, lanam non habuisses. Pro arbore
pretium dedisti, ut ejus fructum gratis manducares. Satis astute ingredi
existimasti commento ridiculo. Vide ergo quomodo non emeris quod non
habuisses, si pretium non dedisses. Aut te hoc pariter emisse confitere,
aut si non emisti, noli tollere quod tuum non est. Sed dicis mihi
iterum: Quid ergo? Non possum ab Ecclesia stipem emere, et corporalis
sustentationis impensam pretio sine simoniae culpa comparare? Ecce habeo
praedia mea aut pecuniam meam, qua sustentari possem, et vivere; sed
forte timeo violentiam principum, aut fraudem familiarium sive aliud
quodcunque. Forte etiam defectum aetatis aut imbecillitatem virium
mearum considero. Video quia non possum ipse sicut expedit res meas
disponere, et propriis utilitatibus deservire. Venio ad ecclesiam,
commendo ei res meas, et vitae meae providentiam committo, et ut alat
me, et sustentet, et de meo mihi subsidium ministret, et ne forte
frauder in aliquo, expeto certam mihi et determinatam pensam constitui,
quantum scilicet accipit unus aliquis eorum qui ecclesiae deserviunt,
qui in titulo Ecclesiae conscripti sunt. Praebendam peto ad quotidiani
victus usum, sicut habet alius qui in ecclesia est, qui de ecclesia
vivit, et ecclesiae servit. Dat mihi ecclesia et concedit illud, mea
accipiens et sua reddens, imo mea non sua mihi dispensans. Quid igitur
inde judicandum sentiam inquiris. Ego tibi breviter respondeo: quod si
Ecclesiam in vita tua dispensatricem facis aut post mortem haeredem
relinquis, ego prohibere nec volo, nec possum. Et si de tuo te pascit
aut pro tuo, providentia est non culpa; necessitas non iniquitas. Sic
interim ut aliud non requiras nec accipias, corporalis tibi necessitudo
conceditur, commercium iniquitatis negatur.
|
|
