|
Sicut superius diximus aliud esse vitium, atque aliud peccatum quod ex
ipso vitio procedit, ita intelligimus aliud esse virtutes, atque aliud
opera justitiae quae ex ipsis oriuntur. Virtus enim quasi quaedam
sanitas est et integritas animae rationalis, cujus corruptio vitium
vocatur. Opus vero justitiae est in motu mentis rationalis, qui secundum
Deum incedit, a cordis conceptione surgens, et foras usque ad actionis
corporalis completionem procedens. Virtutes in Scripturis plurimae
numerantur, maxime vero quae in Evangelio, quasi quaedam antidota vel
sanitates contra septem vitiorum corruptionem sub eodem numero
disponuntur. Prima est humilitas, secunda mansuetudo, tertia mentis
compunctio, quarta desiderium justitiae, quinta misericordia, sexta
cordis munditia, septima pax mentis interna. Homo igitur in peccatis
jacens aegrotus est, vitia sunt vulnera, Deus medicus, dona Spiritus
sancti antidota, virtutes sanitates, beatitudines gaudia, per dona enim
Spiritus sancti vitia sanantur. Sanitas vitiorum integritas est
virtutum. Sanus operatur, operans remuneratur. Sic post virtutes opera
bona sequuntur, et ex virtutibus opera ipsa oriuntur. Sex opera
misericordiae in Evangelio (Matth. XXV), specialiter a Domino
enumerantur, in quibus perfectio bonorum operum significantur. Primum
est esurientem pascere, secundum sitientem potare, tertium hospitem
colligere, quartum nudum vestire, quintum infirmum visitare, sextum ad
incarceratum et clausum venire. In iis enim necessitatibus omnis vitae
humanae molestia vel comprehenditur vel liguratur, in quibus quisquis
propter Deum proximo compatitur, misericordiam a Deo in sua necessitate
meretur.
|
|
