|
Sed fortassis tacita tibi cogitatione respondeas: Quomodo, inquis,
certus esse possum de venia propter poenitentiam et satisfactionem ab
homine injunctam, etiamsi illam studiose complevero, cum ipse homo cui
peccata mea confiteor saepe aut ignorantia nesciat, aut negligentia non
considerat qualem mihi secundum modum et mensuram delicti debeat
satisfactionem injungere? Ad hoc tibi breviter respondeo: Quia si homo
nescit, Deus scit. Tu tamen fac quod tibi praecipitur. Obediens esto in
eo quod tibi jubetur. Videat Deus devotionem tuam etiam si homo non
condigne moderetur afflictionem tuam. Perire non poteris si devotus
inventus fueris. Sed decipior, inquis, putans me satisfecisse cum satis
non fecerim. Ille mihi injunxit ut tantum facerem et non amplius mihi
praecepit. Ecce totum feci et non satisfeci. Vado quasi securus ad Deum,
putans me satisfecisse illi cum adhuc teneor obligatus, quia satis non
fecerim. Quare ergo, inquis, factum est ut talem sacerdotem non habeam
qui mihi dicat hoc quod oportet? Audi quare. Propter peccata tua factum
est hoc quibus meruisti ut malum haberes, quibus si districte
judicareris et hoc merueras ut nullum haberes: Qui, inquit Scriptura,
regnare faciet hominem hypocritam propter peccata populi (Job. XXXIV).
Et ego, ait, adhaerescere faciam linguam tuam palato tuo, nec eris quasi
vir objurgans quia domus exasperans est (Ezech. III). Nam ut scias quod
malitia tua hoc fecit: vide ubi erat devotio tua. Si enim perfectam
devotionem habuisses etiam nullo admonente cessare tamen potuisses. Nunc
autem pigritia tua et negligentia tua occasionem temporis quaesivit, non
correctionem. Et vidit hoc Deus et dedit tibi secundum cor tuum, ut non
invenires quod non quaerebas accipere. Nec tamen dico quod desperes; hoc
etiam si contingat ut homo qui exterius curandis vulneribus peccatorum
medicamentum apponit aliquid minus sufficiens tribuant. Saepe quod minus
foris agitur, efficacius intus operatur. In parvo opere magna devotio
potest esse. Homo videt in facie; Deus autem intuetur cor (I Reg. XVI).
Et ut minus dicam, magnum est si in hac vita incipere possis etiam si
non perficias. Nam et post mortem ignis quidam purgatorius dicitur ubi
purgantur et mundantur, qui hic corrigi coeperunt et non perfecerunt.
Qui autem in hac vita nec incipere voluerunt, ibi consummare non
possunt. Quibus autem hic correctionem suam incipere datur; etiam si
perficere non datur; illic correctionis perfectio reservatur. Tamen
tutius omnino est ut hic et incipere et perficere contendas, ut illic
tibi nihil patiendum vel faciendum supersit; durum est tormenta illa,
vel ad modicum sentire. Propterea tutius omnino tibi est ut hic et
incipias et perficias quod facere debes, quod si perficere hic non
poteris, si tamen inchoaveris, noli desperare, salvus eris, sic tamen
quasi per ignem (I Cor. III). Ardebis quidem, donec consumptum fuerit
quod cremabile portas. Tu autem salvus eris quoniam in te fundamentum
permansit charitatis Dei.
|
|
