|
Erant enim tria quaedam, et haec tria erant unum; et aeterna erant tria
haec; et nihil perfectum esse poterat sine his tribus, et cum his nihil
diminutum. Constabat enim ut si adessent tria haec, nihil perfectum
deesset; et si deesset de his tribus unum, aliquid consummatum esse non
posset. Et haec tria erant potentia, sapientia, voluntas: et ad omnem
effectum concurrunt tria haec, nec aliquid absolvitur nisi ista
adfuerint. Voluntas movet, scientia disponit, potestas operatur. Et si
horum discretionem proponas non est posse illud quod scire, neque scire
illud quod velle; et tamen Deo unum sunt posse, scire et velle. Et
discernit illa ratio, et natura non dividit; et venit nobis Trinitas
indivisa quae totum continet; et sine ipsa totum est nihil. Quidquid de
Deo vere dicitur, aut pie credi potest in Deo, haec tria
continent-potestas, sapientia et bonitas. Et plena sunt haec tria
pariter.
Si immensum nominas, si incorruptum dicis, si aeternum, si
incommutabilem, et quaecunque horum similia: totum hoc potestatis est.
Si scientem appellas, si providum, si inspectorem, si scrutantem et
considerantem, et discernentem: totum hoc sapientiae est. Si mitem, si
mansuetum, si compatientem et benignum, vel quaecunque hujusmodi similia
sunt vocas: totum hoc bonitatis est. Et nihil est quod in istis non est;
et quod in istis est, plenum est et consummatum totum. Propterea tria
haec specialiter discreta sunt; et suscepit fides catholica Trinitatem,
quam nec numero augeri voluit, ne extra tria aliquid confiteri
videretur; nec natura confundere, ne trium aliquid negare convinceretur.
Et invenit in Deo tria esse; et in Deo tria unum esse. Nec propterea
tria non esse, quia unum erant. Neque unum non esse, propterea quod tria
erant: et tribus admonita, dixit tres personas tria; quia naturaliter
Deus erant, et una substantia, et ideo unus Deus; et assignavit
potestatem Patri, sapientiam Filio, bonitatem Spiritui sancto; et
confessa est Trinitatem Patrem et Filium et Spiritum sanctum.
|
|
