|
Sed sciendum est quia illis sacrae victimae mortuis prosunt, qui hic
bene vivendo obtinuerunt, ut eos etiam post mortem bona adjuvent: quae
hic pro ipsis ab illis fiunt. Haec namque singulariter victima ab
aeterno interitu animam salvat, quae illam nobis unigeniti mortem
repraesentat. Qui licet surgens a mortuis jam non moritur, et mors ei
ultra non dominabitur (Rom. VI), tamen in seipso immortaliter atque
incorruptibiliter vivens pro nobis iterum hoc mysterio sacrae oblationis
immolatur. Ejus quippe ibi corpus sumitur, ejus caro populi salute
partitur; ejus sanguis non in manus infidelium sed in ora fidelium
funditur. Hinc ergo pensemus quale sit pro nobis hoc sacrificium quod
pro oblatione nostra passionem unigeniti Filii semper imitatur. Quis
enim fidelium habere dubium possit in ipsa immolationis hora ad
sacerdotis vocem coelo aperiri ; in illo Jesu mysterio angelorum choros
adesse; summis ima sociari, terrena coelestibus jungi; unum quoque ex
visibilibus atque invisibilibus fieri?
|
|
