|
Quaerunt nonnulli de animabus carne solutis, utrum cognitionem habeant
eorum quae in hac vita geruntur, maxime illorum qui jam in gaudio Domini
sui et in abscondito faciei ejus, veri luminis illustratione laetantur.
Adjiciunt quoque illud de animabus sanctorum quod multi in quaestionem
adducunt, an preces supplicantium audiunt; et cum ad intercedendum
invocantur, utrum vota postulantium usque ad ipsorum cognitionem
perveniunt. Difficile est de hujusmodi judicare. Quomodo enim scientia
nostra certa esse potest de ipsis, qui eam quam de nobis habent
scientiam nec capere possumus nec investigare? Hoc unum certum est
sanctorum animas in secreto divinae contemplationis constitutas eorum
quae foris aguntur tantum scire quantum illis vel ad gaudium vel nobis
ad auxilium prodesse constat. Nos intercessores quaerimus apud Deum.
Quid amplius vis? Times ne forte non orent, qui semper orant? Quomodo
non orabunt pro te quando tu oras, qui quando tu non oras, orare tamen
non cessant? Sed non audiunt, inquis; et ego in ventum verba infundo,
non audientibus et non intelligentibus loquens. Ecce dicamus. Non
audiunt sancti verba postulantium, neque ad beatitudinem illorum
attinet, ista nosse quae foris aguntur. Ecce dicamus. Non audiunt.
Nunquid Deus non audit? Quid ergo labores investigare, quid audiant et
quantum audiant sancti quos oras, cum ipse Deus audiat propter quem
oras? Ipse videt humilitatem tuam, qui remuneraturus est devotionem
tuam. Tamen si audiunt et quantum audiunt, quid est audire nisi scire?
Unum enim est lumen in quo et audiunt ad percipiendum; et vident ad
cognoscendum. In quo si quid forte foris agitur quod modo interim non
audiunt, aut non vident mysterium est dispensationis non detrimentum
felicitatis. Inveniuntur tamen quidam sanctorum Patrum quaedam ita
dixisse quasi nihil sit in creaturis quod non videant qui vident omnia
videntem. Ego amplius judicare non praesumo, nisi hoc solum quoniam
tantum vident quantum illi placitum est quam vident et in quo vident.
|
|
