|
Neque negandum est defunctorum animas pietate suorum viventium revelari,
cum pro illis sacrificium mediatoris offertur, vel eleemosynae in
Ecclesia fiunt. Sed eis haec prosunt qui cum viverent haec sibi ut
possint prodesse meruerunt. Est enim quidam vivendi modus nec tam bonus
ut non requirat ista post mortem; nec tam malus ut ei ista non prosint
post mortem. Est enim talis in bono ut haec non requirat; et est rursus
talis in malo ut nec habens valeat cum ab hac vita transierit adjuvari.
Quocirca omne meritum comparatur, quo possit post hanc vitam relevari
quispiam vel gravari. Nemo autem se speret quod hic neglexerit cum
obierit apud Deum promereri. Non igitur illa quae pro defunctis
frequentat Ecclesia commendandis, illi apostolicae sententiae sunt
adversa qua dictum est: Omnes enim astabimus ante tribunal Christi ut
referat unusquisque secundum ea quae per corpus gessit, sive bonum sive
malum (II Cor. V); quia hoc etiam meritum sibi quisque cum in corpore
viveret comparavit, ut ei possint ista prodesse. Non enim omnibus
prosunt. Et cur non omnibus nisi propter differentiam vitae quam quisque
gessit in corpore? Quum ergo sacrificia sive altaris sive quarumcunque
eleemosynarum pro baptizatis defunctis omnibus offeruntur, pro valde
bonis gratiarum actiones sunt, pro non valde malis propitiationes, pro
valde malis etiamsi nulla sunt adjumenta mortuorum qualescunque vivorum
consolationes sunt. Quibus autem prosunt aut ad hoc prosunt, ut sit vera
remissio, aut certe ut tolerabilior fiat ipsa damnatio.
|
|
