|
Sunt nonnulli qui considerantes quod spiritus a carne solvitur, quod
caro in putredinem vertitur, quod putredo in pulverem redigitur, quod
pulvis in elementa solvitur ut nequaquam ab humanis oculis videatur;
resurrectionem fieri posse desperant. Et dum arida ossa inspiciunt, haec
vestiri carnibus rursumque ad vitam viridescere posse diffidunt, qui
resurrectionis fidem ex obedientia non tenent certe hanc tenere ex
ratione debuerunt. Quid enim quotidie nisi resurrectionem nostram in
elementis mundus imitatur? Per quotidiana quippe momenta lux ipsa
temporalis quasi moritur, dum supervenientibus noctis tenebris ea quae
aspiciebatur subtrahitur; et quasi quotidie resurgit dum lux ablata
oculis suppressa iterum nocte reparatur. Per momenta quippe temporum
cernimus arbusta viriditatem foliorum amittere; a fructuum prolatione
cessare. Et ecce quasi ex arescente subito ligno velut quadam
resurrectione veniente, videmus folia erumpere, fructus grandescere, et
totam arborem redivivo decore vestiri. Sed ecce resurrectionem audio,
effectum tamen ipsius resurrectionis exquiro. Credo namque quod
resurrecturus sum, sed volo ut audiam qualis. Sciendum quippe mihi est
utrum in quodam alio subtili fortasse vel aerio, an in eo quo maneo
corpore surgam. Sed si in aerio corpore resurrexero, jam non ero ego qui
resurgo. Nam quomodo est vera resurrectio, si vera non poterit esse
caro? Aperta ergo ratio suggerit quod, si vera caro non fuerit, procul
dubio resurrectio vera non erit. Neque enim recta resurrectio dici
potest, ubi non surgit quod ceciderit. Unde etiam Redemptor noster
dubitantibus de sua resurrectione discipulis ostendit manus et latus;
palpanda ossa, et carnem praebuit, dicens: Palpate et videte quia
spiritus carnem et ossa non habet, sicut me videtis habere (Luc. XXIV).
Jam vero de resurrectione carnis, non sicut quidam resurrexerunt
iterumque sunt mortui; sed in vitam aeternam sicut Christi ipsius
resurrectio, quemadmodum possum breviter disputare, et omnibus
quaestionibus quae de hac removeri solent satisfacere non invenio.
Resurrecturam tamen carnem omnium quicunque nati sunt, nascuntur, et
mortui sunt, et morientur, nullo modo Christianus debet dubitare. Unde
prima occurrit de abortivis fetibus quaestio, qui jam quidem nati sunt
in uteris matrum, sed nondum ita nati ut jam possint renasci. Si
resurrectos eos dixerimus qui jam formati sunt utcunque tolerari potest
quod dicitur. Informes vero abortivos quis non proclivius perire
arbitretur sicut semina quae concepta non fuerint? Sed negare quis
audeat et si affirmare non audeat, id acturam resurrectionem, ut
quidquid formae defuit impleatur, atque ita non si perfectio quae
accessura erat tempore quemadmodum non erunt vitia quae accesserunt
tempore, ut neque in eo quod aptum et congruum dies allaturi fuerant,
natura fraudetur, neque in eo quod adversum et contrarium dies
attulerit, natura turpetur; sed integrabitur quod nondum erat, et
integrum instaurabitur quod nondum fuerat vitiatum.
|
|
