|
Et ubi est quod sancti sunt si pro inimicis suis quos tunc ardere
videbunt, non orabunt quibus utique dictum est: Pro inimicis vestris
orate? (Matth. V; Luc. VI). Orant pro inimicis suis eo tempore quo
possunt ad fructuosam poenitentiam eorum corda convertere atque ipsa
conversione salvare. Quid enim aliud pro inimicis orandum est, nisi hoc
quod ait Apostolus: Ut det Deus illis poenitentiam ad cognoscendam
veritatem, et resipiscant a diaboli laqueis a quo capti tenentur ad
ipsius voluntatem (II Tim. II).
De eodem.
Placeat quod dicis. Et quomodo pro illis tunc orabitur, qui jam
nullatenus possunt ad justitiae opera ab iniquitate commutari. Eadem
itaque causa est cur non oretur, tunc pro hominibus igne aeterno
damnatis, quae nunc etiam causa est ut non oretur pro diabolo,
angelisque ejus, aeterno supplicio deputatis. Quae nunc etiam causa est
ut non orent sancti homines pro hominibus infidelibus impiisque
defunctis, nisi quia eis utique quos aeterno supplicio deputatos jam
noverunt ante illum judicis justi conspectum orationis suae meritum
cassari refugiunt? Quoniam nunc quoque viventes justi et mortuis et
damnatis et injustis minime compatiuntur, quando adhuc aliquid
judicabile de sua causa sese perpeti etiam ipsi noverunt. Qui tanto
districtius tunc iniquorum tormenta despiciunt, quanto ab omni vitio
corruptionis exuti ipsi jam justitiae vicinius atque arctius
inhaerebunt. Sic quippe eorum mentes per hoc quod justissimo inhaerent
judici, vis districtionis absorbet ut omnino eis non libeat quidquid ab
illius aeternae regulae subtilitate discordat.
|
|
