|
Attribuitur Patri potentia, et Filio sapientia, et Spiritui sancto
bonitas sive benignitas. Et discernuntur quae communia sunt. In quibus
non dicitur quidem quod non est; tamen quod est tacetur, ne credatur
quod non est. Dicitur enim Pater potens: et est Pater potens; et non
solus Pater, quia potens est Pater et Filius et Spiritus sanctus; et non
tres potentes, sed unus potens. Quia potentia una in natura una, et
substantia una. Et est Filius sapiens, sed non solus, quia sapiens est
Pater, et Filius, et Spiritus sanctus; et non tres sapientes, sed unus
sapiens. Quia sapientia una in natura una et substantia una. Et dicitur
Spiritus sanctus benignus et bonus; et est quidem benignus et bonus
Spiritus sanctos; sed non solus Spiritus benignus et bonus est, sed
bonus est et benignus Pater, et Filius, et Spiritus sanctus. Nec tamen
tres benigni et tres boni, sed unus benignus et unus bonus; quia
benignitas una, et bonitas una in natura una, et substantia una. Sed
cavit Scriptura conscientiae humanae ne erraret in Deo suo similia
hominibus quae non erant in ipso arbitrans, quoniam ab omnibus sumpta
erant vocabula quaedam, non ad omnem similitudinem sed ad significanda
quae Dei erant supra homines; et erat aliquid simile ibi ne imitatio
aliena esset, sed non totum, ne idem crederetur quod in tantum
differebat; et dictus in deitate Pater, quoniam ibi erat a quo erat qui
de sua substantia erat. Sicut qui gignit de sua substantia gignit, et
non est qui gignit ipse quem gignit, sed alter ab altero. Et non altera
natura gignentis et geniti. Et erat in hoc similitudo inter divina et
humana; et propterea ex hoc dictus est Pater et Filius, quia genuit
ille, et iste genitus est. Et non est qui genuit Pater, iste qui genitus
est Filius; et tamen quia natura una est gignentis et geniti; et
substantia una non alius est gignens a genito, quia Deus est; et Deus
unus, gignens et genitus, quia deitas una gignentis et geniti. Propterea
unum inventi sunt in illo quod Deus erant; quia unum erant totum quod
erant; sed non unus in uno, quia Pater erat qui a nullo erat; et Filius
qui a Patre erat; et Spiritus sanctus, qui ab utroque erat, qui Filius
non erat; quoniam ab utroque erat et aequaliter erat, et dictae sunt
tres personae tria haec; quia unumquodque trium totum hoc erat; et
persona erat; nec tamen una persona, quia unum hoc totum; sed tres
personae, quia tria in hoc uno, et hoc unum totum; et haec tria tres
personae, et hoc unum unus Deus; et haec tria hoc unum, et tres personae
unus Deus: Pater, et Filius, et Spiritus sanctus. Dictus est ergo Pater
quia de sua substantia Filium genuit, et erat in hoc similitudo. Sed ne
putaretur prior Pater Filio sicut semper in hominibus est; et nunquam
aliter esse potest nisi Pater Filium antecedat; propterea potens dictus
est Pater non quod solus erat, quia potens erat et Filius et Spiritus
sanctus; sed solus dicendus erat potens, quia de ipso solo magis
dubitari poterat quasi de priore et antiquo et annorum numerositate
defecto. Et dictus est Filius sapiens, non quod solus erat, sed quia de
ipsa solo magis dubitari poterat quasi de posteriore et aetate adhuc
immaturo et sensu imperfecto. Idcirco dictus est pater potens, ne
putetur prior Filio; et Filius sapiens, ne credatur Patre posterior; et
Spiritus sanctus bonus sive benignus, ne crudelis existimaretur Deus et
consternaretur ad eum conscientia humana, si Spiritum habere diceretur
Deus, et non additum fuisset sanctus vel benignus. Quoniam spiritus per
se rigorem quemdam significare videtur, et crudelem denotare.
|
|
