|
Praeterea propter simulacrum suum quo est inventa Trinitas summa et
ipsum similiter trinitatem praeferebat quasi vestigium quoddam et
imaginem ineffabilis Trinitatis. Et in ipso hoc ita erat; quoniam in
mente rationali quasi potentia quaedam et vis quaedam erat ex qua esse
posset quod nondum erat. Et ex ea natus est intellectus qui solum
sapientia ejus erat; et sine ipso mens sapientia non erat: et processit
novissime amor sive gaudium mentis ad sapientiam suam; et ipse solum
dilectio erat, quia sine ipso in mente et sapientia dilectio non erat.
Et posita sunt haec nomina ad proprietatem, quia unumquodque per se
erat; et distincta sunt tria haec: primum potentia a qua sapientia erat;
deinde ipsa sapientia, quae de potentia nata fuerat; novissime amor qui
de potentia simul et sapientia processerat. Et distinguebantur haec,
quia prorsus haec idem non erant qui separabantur ad invicem, et non
constabant in uno. Propterea in mente rationali aliud potentia erat quia
prior erat sine sapientia et adhuc sapientia non erat. Et venit postea
sapientia, et cum potentia esse coepit, quasi aliud in alio. Et erant
jam duo, potentia et sapientia: et additum est tertium. Et tria esse
coeperunt, potentia, et sapientia, et amor. Et non erat potentia de
aliquo, et de ipsa sapientia erat; amor autem de potentia, et sapientia
praecesserat. Et non erat potentia sapientia, quia potentia, ante
sapientiam erat et de ipsa sapientia exierat. Neque rursum amor potentia
vel sapientia dici poterat; quia processerat tantum ab ipsis, et ipsa
aliquando sine ipso exstiterant. Et erant tria haec discreta in anima;
et in his tribus Trinitas animae inventa est. Et ascendit anima ab his
ad summam Trinitatem, et invenit ibi Patrem qui a nullo erat, sicut in
se potentia; et filium qui a Patre erat, sicut in se sapientia; et
Spiritum sanctum qui a Patre et Filio erat, sicut in se dilectio a
potentia et sapientia processerat. Et ideo potentiam Patri tribuit, quia
in se similitudo fuerat illius; et sapientiam Filio, quoniam haec in se
imago illius erat, quae a potentia orta erat; et dilectionem Spiritui
sancto attribuit, quoniam in se a potentia et sapientia processit, sicut
Spiritus sanctus a Patre et Filio, quae dilectio est Patris et Filii. Et
sic quidem distinxit veritatem ad imaginem per quam invenerat veritatem,
ut quod hic proprium inventum est ad significationem, illic quasi
singulare diceretur ad proprietatem. Et tamen quia Deo totum quod est,
esse unum est; et non potest diversum inveniri quod in simplici natura
idem est, neque unius esse potest quod alterius non est, ubi idem est
unus est quod alter est. Cum enim potentia Patris aliud non sit quam
essentia ejus, neque sapientia Filii aliud quam essentia ejus, neque
amor Spiritus sancti aliud quam essentia ejus, necesse omnino est ubi
una est essentia unam esse potentiam, unam sapientiam, et unam
dilectionem; et communem esse, et totam esse, et proprie esse, et
aequaliter esse. Itaque potentia Patris est, et Filii est, et Spiritus
sancti est, et proprie est, et aequaliter est. Et sapientia Filii est,
et Patris est, et Spiritus sancti est, et proprie est, et aequaliter
est; et amor sive bonitas Spiritus sancti est, et Patris est, et Filii
est, et proprie est, et aequaliter est. Et quia Deo habere idem est quod
esse, et omne quod in Deo est aliud quam Deus esse non potest, Pater
potentia est et Filius potentia est, et Spiritus sanctus potentia est;
et una potentia quia una essentia. Similiter Pater sapientia est, et
Filius sapientia, et Spiritus sanctus sapientia: et una sapientia, quia
essentia una. Et Pater est dilectio, et Filius dilectio, et Spiritus
sanctus dilectio: et dilectio una, quia essentia una. Sed Pater potentia
est, et potentia nullius est, quia a nullo est; similiter et sapientia
est Pater et nullius sapientia est, quia a nullo est. Dilectio est Pater
et nullius est dilectio, quia a nullo est. Filius autem potentia est et
Patris potentia est, quia a Patre est. Sapientia Filius est, et
sapientia Patris est, quia a Patre est. Spiritus sanctus est dilectio
Patris et Filii, quia a Patre et Filio est. Ubi diligenter cavendum ne
communione confundatur quod distinguendum est, neque singularitate
distinguatur, quod proprium est: hoc est cum personas in Trinitate
distinguere volumus, non attribuamus uni quod alteri commune est, neque
cum substantiae unitatem demonstrare assignemus alteri, quod uni
proprium est.
|
|
