|
Ecce demonstravimus vestigium aliquod Trinitatis summae quantum valet
ratio humana de modico quod suum est, et datum est illi et est in illa,
et modicum est ad perfectum totum. Tria enim invenit in se et ex his
Trinitatem deprehendit quae erat supra se. Et contestata est illi natura
foris, sicut de unitate deitatis. Et apparuerunt tria foris signa
Trinitatis, sed non imago ut illa quae intus erant: et haec ipsa
imperfecta similitudine erant. Erat enim potentia intus, et sapientia,
et amor. Et tria haec imago erant potentiae Creatoris; et sapientiae, et
amoris, quia hic erant et ibi erant. Sed hic in imagine erant, ibi in
veritate; tamen utrobique erant, et idem erant, quia hoc hic erat quod
ibi erat. Sed quod hic erat imago erat, quod ibi erat veritas erat.
Foris autem potentia non erat, sed signum tantum; neque sapientia sed
signum tantum; neque amor vel bonitas, sed signum tantum; nec et ipsa
signa, neque potentia erant neque sapientia neque amor sicut intus, sed
signa tantum potentiae, sapientiae et amoris. Potentiae enim signum fuit
rerum immensitas; sapientiae pulchritudo; bonitatis utilitas. Et non
erant ipsa signa potentia vel sapientia, vel bonitas; sed tantum signa
eorum attestantia, his quae intus erant propria. Et probata est Trinitas
vera in operibus suis; nec potuit ratio his adjicere quidquam quae
perfecta erant, neque tollere aliquid quae constabant discreta. Sunt
enim tria haec quae omne rationale perficiunt, nec sine his perfectum
est aliquid. Similiter ad omnem effectum concurrunt tria haec, quorum
siquid defuerit, nihil absolvitur; et si adsint pariter omnia
consummantur Haec sunt potentia, scientia et voluntas; ex quibus si
tollas unum aliquod, perfectionem imminuis; si cuncta pariter
constituas, nihil deesse confiteris. His ergo et ipse rerum conditor
opera sua perfecit, et constat ipse perfectus, quoniam in ipso perfecta
sunt quae neque in parte augeri possunt, quia plena sunt; neque in toto
consummari, quia perfecta sunt; neque in unitate dividi, quia unum sunt.
|
|
