|
Deinde sequuntur duae voluntates, et duo quae dicuntur voluntates. Et
haec duo de Deo dicuntur, et Dei voluntates dicuntur, quia signa sunt
voluntatis ejus. Harum voluntatum una permittens vocatur, altera
faciens, hoc est permissio et operatio: quia permissio ejus dicitur
voluntas ejus, et operatio ejus dicitur voluntas ejus, quoniam secundum
voluntatem ejus fiunt et signa sunt voluntatis ejus. Et sunt duo ista
quasi consequentia voluntatis summae, et quasi explicatio ejus et
effectus illius et paria illi, non tamen coaeterna. Quidquid enim in
illa semper est in istis aliquando est, et quidquid in istis aliquando
non est in illa nunquam est. Omne enim quod est in illa semper est, et
omne quod est in istis aliquando est; quia, nec aliquid est praeter ejus
voluntatem, nec aliquid fieri potest extra operationem ipsius sive
permissionem. Et sequuntur duo unam et una in ambobus invenitur, quoniam
nec nolens operatur, nec permittit nisi volens. Et cum fit aliquid,
dicitur noc voluntas Dei, quia voluntate Dei factum est, ut hoc fieret
vel permissum. Et voluntate fecit quod fecit et bene fecit et bonum
fecit quod fecit. Et voluntarie permisit: etiam si illud bonum non fuit
quod permisit.
|
|
