|
Fuitque majus bonum esse bonum ex bono et malo quam ex solo bono; pro
quo voluit summum bonum ut esset hic bonum, et quod voluit fuit bonum.
Sicut ergo aeternae sapientiae illius ignotum esse non potuit omne quod
futurum fuit, sic coaeternae voluntati ejus displicere non potuit omne
quod fuit. Et vidit totum quod futurum fuit, et bonum esse hoc totum ut
esset totum, et voluit ut esset totum, quia bonum fuit ut esset totum.
Et vidit mala quae erant procul futura cum bonis priusquam erant et
consideravit, quod his malis adjunctis bona commendarentur, et
pulchriora fierent comparatione malorum, et bona essent mala inter bona
quae non erant bona. Quoniam ex eis ornarentur bona et commendarentur,
et amplius bonum acciperent ad decorem et pulchritudinem universorum. Et
respexit cuncta in ordine suo: et vidit bona ibi, et quae bona sibi bona
fuerunt, et voluit sic esse omnia ut bonum fuit, quia ita bonum fuit ut
vidit et voluit quod futurum fuit. Et pensavit aequo judicio universa,
quae vidit in complacito uno quo bonum fuit et justum totum esse, et
nihil aliud esse; et voluit totum esse et aliud non esse. Et hac
voluntate postea fecit ut bona essent quae esse bonum erat, sicut
viderat et voluerat. Et permisit ut mala essent quae esse bonum erat,
quae cum bonis futura esse praeviderat, et ut essent cum bonis voluerat
quia bonum erat. Et erat quidem voluntas ejus aeterna et de bonis et de
malis quae voluit ut essent; sed non erat notum hominibus donec
complerentur et fierent, de quibus bonis et malis voluntas ejus erat ut
essent.
|
|
