|
Et exit inde nobis discretio cognoscendae voluntatis divinae in
beneplacito ejus et in signo beneplaciti ipsius, et dicimus quod
beneplacitum ejus est voluntas ejus. Et signum beneplaciti ejus vocamus
voluntatem ejus, Et verum est utrumque et utrumque vere dicitur; sed
beneplacitum ejus aeternum est, nec potest non esse quidquid in illo
est, et quidquid in illo non est, esse non potest. Nec contra ipsum, nec
extra ipsum, nec sine ipso aliquid est, in omni quod est. Et constat
ipsum et ratum est; nec cassari potest aliquando quod in ipso est, Omnia
quaecunque voluit fecit (Psal. CXIII), in hoc probatum est, quia non
cassatur voluntas ejus. Et voluntati ejus quis resistit? (Rom. IX.) In
hoc probatum est quod non impeditur beneplacitum ipsius. Ita consonat
rerum effectibus beneplacitum ipsius: et ipsi effectus rerum non
discordant ab illo. Fit enim omne quod vult, et omne quod non vult non
fit, et omne quod vult semper vult ut fiat, quod non semper est
aliquando quod vult. Et hoc beneplacitum universale quod aeternum est,
et omnia quae fiunt temporibus suis pariter simplici nutu justitiae suae
approbat ut ad effectum procedant et fiant; perficitur et consummatur,
et manifestatur duobus his quae subsequuntur in tempore permissione et
operatione divina, quae et ipsa rerum omnium quae effectum capiunt vel
subsistunt universitatem complectuntur, et respondent illi quod unum est
in utroque, et indissimile ad dissimilia omnia beneplacitum Creatoris.
Et propterea etiam ipsa duo voluntates dicuntur. Et est voluntas Dei
beneplacitum ejus, et voluntas ejus operatio ejus, et voluntas ejus
permissio ejus.
|
|
