|
Quod ergo spiritus erant, quod vita erant, quod indissolubiles vel
immortales erant: aequales omnibus erant. Quod autem natura potentes
erant, quod essentia subtiles erant, quod intelligentia sapientes erant,
et libertate voluntatis prompti ad utrumlibet et habiles; non aequale
omnibus erat, et tamen sufficienter erat. Istas discretiones invisibiles
invisibilium et intelligibilium natura solus ponderare potuit et
uniuscujusque mensuram et modum et terminum sapientia sua comprehendere,
cujus potentia conditum erat totum, et providentia ordinatum. Nos vero
caligante intelligentia timide incedimus ad illa, et palpamus sensu
cognitionis infirmae quae virtute non comprehendimus. Quae igitur vis et
quanta potentia fuerit invisibilium essentiarum; quaeve sapientia,
qualisque libertas, et quantum in his commune omnibus, et quid singulis
proprium vel singulare ac differens datum sit; valde ineffabile est et a
sensu humano remotum. Sola enim divina potestas et sapientia divina nec
termino nec mensura concluditur; et arbitrii libertas aeterni, atque
incommutabilis voluntatis complacitum nulla unquam minoratione sive
necessitatis angustia coarctatur; sed absolutum est et dominans et
superexcellens et efficax et nutus sui libertate singulariter perfectum,
ac propria potestate plenum. Omne autem quod creatum est ex parte est,
et ex parte potens et sapiens et liberum ex parte; quia nec omnis
effectus potestati creaturae subjicitur, nec omne occultum sapientiae
manifestatur, nec omnis eventus electionem sequitur. aut voluntati
famulatur; sed secundum aliquid tantum possunt et sapiunt, secundum
aliquid et liberi sunt. Et propterea determinanda est potestas eorum et
determinanda est sapientia, et determinanda est libertas. Potestas autem
ad operationem pertinet, sapientia ad cognitionem, libertas ad
voluntatem.
|
|
