|
Sed et hoc sciendum quod liberum arbitrium quod diximus primi principii
esse propter voluntatem quae erat in primo principio, hoc ipsum ad
primum principium non erat; quoniam liberum arbitrium ad praesens tempus
non refertur, sed ad ea quae futura sunt postea in contingenti. Omne
enim quod est determinatum nec potest aliud esse, quam est dum ipsum
est; et si aliud potest esse potest esse aliud postea; et non aliud esse
tunc quando est hoc quod est, sed postea ut desinat hoc esse quod est,
et incipiat aliud esse quod non est. Quod enim potest in praesenti
quidem potest, sed de praesenti non potest; et si de praesenti potest,
non tamen nisi ad futurum potest. Quod igitur primum facti sunt ipsi,
non esse non potuerunt, quia facti sunt hoc totum; et non fecerunt ipsi
et non potuerunt non esse hoc cum primum erant, quoniam tunc ipsum
erant, et esse coeperunt solummodo. Et si potestas illis erat, ut aliud
essent, quia liberum arbitrium erat, non erat tamen potestas illis ut
tunc aliud essent; quia hoc erant, sed ut hoc esse desinerent quod tunc
erant et aliud esse inciperent quod non erant. Non enim esse poterant
quod non erant nisi prius esse desinerent quod erant, et tunc deinde
esse inciperent quod non erant. Quoniam liberum arbitrium de praesenti
esse non potest, tametsi ipsum in praesenti est; sed spectat semper ad
futuros eventus, et solum qui in contingenti consistunt. Futura quippe
quae ex necessitate futura sunt, liberum arbitrium non sequuntur; sed
constant immobiliter ad unum tantum, nec recipiunt utrumlibet
contingentis. Sic igitur liberum arbitrium erat tunc in illis, non
quidem ut tunc aliud essent quam erant, sed potestate quam habebant in
eo quod erant ut hoc esse desinerent, et aliud esse inciperent quod non
erant. Et sic quidem studiosius inquirentibus ratio occurrit de statu
primo angelorum, de primordio existentiae illorum, quales facti sunt
primum et de natura, et de sapientia et de arbitrii libertate proposita.
|
|
