|
Duo igitur bona quae superius distinximus, Deus homini ab initio
praeparaverat. Alterum temporale et alterum aeternum: utrumque plenum et
perfectum. Alterum, id est temporale bonum, plenum statim condito
apposuit; alterum, id est aeternum plenum post meritum dandum proposuit.
Illi quod dederat custodiam apposuit cum providentia sua praeceptum
naturae; ad alterum quod proposuerat viam aperuit cum sua gratia
praeceptum disciplinae. Praeceptum autem naturae tria continet,
praeceptionem, prohibitionem, concessionem. Praeceptio naturalis est
discretio naturalis, per quam inspiratum est homini quae sunt naturae
suae necessaria. Prohibitio vero est per quam insinuatum est illi quae
sunt noxia. Concessio autem est discretio eorum quae media sunt, id est
quibus uti vel non uti sine periculo vel incommodo potest. Si ergo homo
per naturale praeceptum instructus negligentiam cavere voluisset, divina
providentia nulla eum violentia opprimi vel offendi permitteret.
|
|
