|
Horum autem providendorum curam et officium spiritui qui corpori
praesidebat injunxit. Nam sicut Deus praesidebat spiritui, ita spiritus
praesidebat carni, et ipsa caro jumentum spiritus erat. Propterea ad
sessorem pertinebat ut jumento suo pabulum provideret ne deficeret: et
hoc solum fortassis tunc sufficere potuisset. Nam modo praeter pabulum,
et freno et calcaribus opus habet. Freno quidem ut ferventem, et
praecipitem a malo cohibeat; calcaribus autem ut ad bonum faciendum
excitet pigrum. Tunc ergo solum pabulum ministrans sine freno et
calcaribus suaviter portaretur; et si forte frenum ibi esset quo per se
nescia incedere regeretur, neque pungi tamen opus haberet quia non esset
pigra; nec cohiberi, quia non esset impetuosa. Quia ergo spiritus sessor
erat, injunctum est ei officium ut jumento suo pabulum provideret. Ne
ergo in illo exsequendo (si sola praeceptione non etiam amore impleret)
servili conditione premeretur; dedit ei Deus affectum quo corpus suum
amaret, ut sicut ejus integritatem et sanitatem diligeret, sic etiam
omnia quae ad illam servandam valerent libenter provideret. Rursum ne
vel in illis quaerendis labor esset vel in sumendis periculum;
indigentiam simul et appetitum carnalem certa mensura temperavit,
quatenus ei ad fomentum et pauca sufficere potuissent, et ad satietatem
modica. Itaque providentia carnis non tam labor quam oblectamentum et
exercitatio futura foret, si homo justitiam tenuisset. Sed, quia
spiritus supra se elatus appetitum suum intra mensuram cohibere noluit,
idcirco ad laborem et miseriam illius factum est ut jam in appetitu
carnis suae mensuram tenere non posset. Propter peccatum enim spiritus
puniendum fregit Deus mortalitate integritatem corporis humani; et ob
hoc pluribus jam fomentis indiget quam prius tam ad reparandam
incolumitatem quantum periit quam ad conservandam, quantum remansit.
Hinc illa dira necessitas gignitur, ut extra ordinem primae
dispositionis necessario appetitum extendat, quatenus scilicet non solum
naturam custodiat, sed etiam ut ipsius naturae vitium et corruptionem
expellat. Spiritus enim sicut naturaliter datum est ei commodum carnis
suae diligere, sic naturaliter etiam habet ut ejus incommodum non possit
amare.
|
|
