|
HOMO. Post esse, et post pulchrum esse, post vivere, datum est et
sentire, datum est et discernere, et per eamdem dilectionem datum est,
quae nisi praecessisset, nihil a largiente datum, nihil ab indigente
acceptum fuisset. Quam sublimis, et quam decora facta es, anima mea.
Quid sibi iste ornatus tantus ac talis voluit, nisi quia idem ipse, qui
te induit, sponsam suo thalamo praeparavit? Novit ad quod opus te
conderet, novit qualis ornatus illud opus deceret, et ideo dedit quod
decuit, et quod tantum decuit, ut et ipse diligeret hoc, qui dedit.
Sensibus foris decoravit, intus sapientia illustravit. Sensus dans quasi
exteriorem, sapientiam quasi interiorem habitum. Sensus quasi quasdam
gemmas fulgentes appendens exterius, sapientiam quasi naturali
pulchritudine faciem vultus tui decorans intus. Ecce ornatus tuus,
omnium gemmarum vincit pulchritudinem, ecce facies tua omnium formarum
superat decorem. Talem omnino esse decebat, quae ad coelestis regis
thalamum introducenda fuerat. Quantum dilecta es, et prae quantis
dilecta es, quando talis facta es! Quam singulare donum, quam non
omnibus concessum, non nisi dilectis et diligendis concedendum! Multum
gloriari poteras, et multum custodiri debueras, ne tale donum perderes,
ne tale ornamentum foedares, ne tantum decorem corrumperes, ne eo amisso
vel immunito amplius misera fieres, quam eo non accepto vel non perfecto
misera fuisses, ne te cum damno amissae pulchritudinis simul torqueret
confusio foeditatis, et abjecta vilior fieres quam si recepta non
fuisses. Istud ergo custodiendum et illud cavendum fuerat, ut istud
custoditum persisteret, et illud cautum non eveniret. Sed vide quid
fecisti, anima mea; dereliquisti sponsum tuum, et cum alienis
prostituisti amorem tuum. Corrupisti integritatem tuam, foedasti
pulchritudinem tuam, dispersisti ornatum tuum. Tam vilis, et tam turpis,
et tam immunda facta es, quasi talis sponsi amplexibus amplius digna non
esses. Oblita es ergo sponsi tui, et pro tantis beneficiis condignas
gratias non egisti. Meretrix facta es, et prae nimiis fornicationibus
tuis laxata sunt ubera tua. Rugosa effecta est frons tua, genae
marcidae, languentes et stupentes oculi, labia pallore obducta,
exsiccata cutis, virtus infracta, ipsis quoque amatoribus tuis odiosa.
ANIMA. Sperabam tanta illa praecoma ad alium finem tendere, sed ut video
ad majorem confusionem mei haec dixisti, ut eo magis odio dignam
ostenderes, quo tantis beneficiis acceptis, et non custoditis magis
ingratam comprobasses. Vellem ergo aut factum non esse quod dictum est,
aut saltem dictum non esse quod factum est, ut vel oblivio confusionem
tegeret, si praesumptio reatum non vitasset.
|
|
