|
HOMO. Non ad confusionem tui, sed ad eruditionem dicta sunt, ut magis
illi fias obnoxia, qui te et fecit cum non eras, et redemit cum
perieras. Nam illud quoque in assertionem amoris illius commemoravi, ut
inde occasione sumpta jam nunc tibi narrare incipiam, quantum iste
sponsus tuus (qui tam excelsus apparuit cum te conderet) humiliari
dignatus est cum te repararet. Illic tam sublimis, hic tam humilis, non
tamen hic quam illic minus amabilis, quia nec hic quam illic minus
admirabilis. Illic potenter magna tibi contulit, hic misericorditer pro
te dira sustinuit. Ut enim te relevaret illuc unde cecideras, ipse
descendere dignatus est huc ubi jacebas, et ut tibi juste redderetur
quod perdideras, ipse dignatus est pie pati quod tolerabas. Descendit
ergo, suscepit, sustinuit, vicit, restauravit, descendit ad mortalem,
suscepit mortalitatem, sustinuit passionem, vicit mortem, restauravit
hominem; ecce, anima mea, obstupesce tanta mirabilia, tanta beneficia
propter te exhibita. Cogita quantum diligat te, qui tanta facere
dignatus est propter te. Pulcrha facta fueras ejus munere, foeda facta
es tua iniquitate. Sed iterum mundata es et formosa facta ejus pietate,
operante tamen utrobique charitate. Olim cum non esses, dilexit te ut
conderet. Postea cum foeda esses, dilexit te ut pulchram faceret, et ut
ostenderet tibi quantum te diligeret, non nisi moriendo a morte te
liberare voluit, ut non tantum pietatis impenderet beneficium, verum et
charitatis monstraret affectum. Nunc autem tam sincera charitate te
diligit, ac si semper cum eo perstitisses, nec exprobrat tibi reatum,
nec improperat tibi beneficium. Et si deinceps fideliter cum eo
perseverare, ipsumque ut decet amare, ac tuum illi amorem incontaminatum
conservare volueris, majora prioribus se daturum promittit.
ANIMA. Jam quodam modo amare incipio culpam meam, quia, ut video, non
parum mihi malefecisse profuit, quanto ex eo mihi, id quod votis omnibus
scire desiderabam luce, clarius innotescit. O felix culpa mea, ad quam
diluendam dum ille charitate trahitur, ipsa quoque ejus charitas mihi
desideranti, et totis eam praecordiis concupiscenti aperitur. Nunquam
tam bene dilectionem ejus agnoscerem, si in tantis periculis eam experta
non fuissem. O quam feliciter cecidi, quae post lapsum felicior
resurrexi! Nulla dilectio major, nullus amor sincerior, nulla charitas
sanctior, nullus affectus ardentior; mortuus est pro me innocens, nihil
in me, quod amaret inveniens. Quid ergo, Domine, dilexisti in me, et
tantum dilexisti ut morereris pro me? Quid tale in me invenisti, pro quo
tanta et tam dura sustinere voluisti?
|
|
