|
HOMO. Sic vere necesse est ut facias. Precorque, ut ipse, qui tibi jam
voluntatem hoc faciendi tribuit, vires etiam perficiendi tribuere velit.
Quaeris quod sit triclinium, quaere etiam quod sit regis cubiculum.
Istas duas mansiones propone tibi, quia harum tibi consideratione opus
est. Est ergo triclinium, est regis cubiculum. In triclinio sponsae ad
nuptias praeparantur, in cubiculo autem nuptiae celebrantur. Praesens
Ecclesia quasi triclinium est, in qua nunc sponsae Dei ad futuras
nuptias praeparantur. Coelestis Jerusalem quasi Regis cubiculum est, in
qua nuptiae ipsae celebrantur. Post tempora autem ornandi, de triclinio
transeunt ad Regis cubiculum, quia post tempora bene operandi veniunt,
ut boni operis sui percipiant fructum. Praesens vero Ecclesia triclinium
dicitur propter tres ordines fidelium, conjugatorum, continentium,
rectorum vel virginum. Videamus deinceps quae sunt unguenta, et
pigmentorum genera, qui cibi, quae vestimenta ad cultum sponsarum
praeparata. Neque hoc praetermittendum est, quod ipse sponsus sicut
gratuito primum quodammodo foedas ac turpes diligit, ita et gratuito eis
ad ornatum adminiculum omne impendit. Nec quidquam ex se habent, nisi ab
illo accipiant unde illi placeant, ut etiam hoc ad dilectionem pertinere
scias, quod habes unde ornare te possis, quae utique ex te nihil habes,
nisi ab illo acceperis. Primum est fons baptismi hic positus, et
lavacrum regenerationis, in quo sordes praeteritorum criminum abluis.
Deinde chrisma et oleum, in cujus unctione Spiritu sancto liniris. Post
haec delibuta et unctione laetitiae perlusa ab mensam venis, et percipis
ibi alimentum corporis et sanguinis Christi, quo interius saginata atque
refecta noxiam illam praeteritorum jejuniorum maciem depellis, et
pristina plenitudine atque fortitudine reparata rursus quodammodo
juvenescis. Deinde vestimenta bonorum operum induis, et fructu
eleemosynarum, cum jejuniis et orationibus, cum sacris vigiliis,
aliisque operibus, pietatis, quasi quodam vario ornatu decoraris. Ad
ultimum sequuntur aromata virtutum, quarum odor suave spirans omnem
illum antiquarum sordium fetorem fugat, ita ut tibi quodammodo tota
mutari, et in aliam transformari videaris, et magis laeta, magis
alacris, magis sospes efficiaris. Datur etiam tibi speculum sancta
Scriptura, ut ibi videas faciem tuam, ne quid minus aut aliter quam
decet habeat compositio ornatus tui. Quid ergo dicis anima mea? Scis
utrumne adhuc aliquid horum perceperis? Certe in fonte abluta fuisti,
certe de mensa Regis eumdem cibum comedisti, et eumdem potum bibisti.
Sed forte iterum polluta es, habes lacrymas, quibus iterum te abluas.
Iterum unctio emarcuit in te, per bonam et piam devotionem iterum te
ungas. Iterum jejunio diuturno confecta es: iterum lacrymis abluta, et
piae devotionis unctione renovata ad refectionem tuam redeas. Vide quam
pia dispensatione tibi ubique concurritur. Non habuisti et datum est
tibi, perdidisti et restauratur tibi, nusquam derelinqueris, ut scias
quantum ille te diligat, a quo amaris; non vult te perdere, et ideo
tanta patientia exspectat, et concedit pie, negligenter toties amissa
iterum atque iterum si tu volueris reparare. O quot jam perierunt, qui
ista tecum acceperant, sed amissa iterum tecum recipere non meruerunt.
Plus ergo omnibus illis dilecta es, quia tibi tam benigne amissum
redditur, quod illis perditum tam districte negabatur. Nunquid tibi
gratia bene operandi nulla data est? tamen voluntas bona ipso largiente
negata non est. Si magna opera facis; misericorditer sublimaris. Si non
facis magna opera, fortassis salubriter humiliaris. Melius novit ille
quid tibi expediat quam tu, et ob hoc si vis bene de illo sentire,
totum, quod ab illo tibi fit, bene fieri intellige. Forte gratiam
vitutum non habes, sed dum vitiorum impulsu concuteris, melius in
humilitate solidaris. Suavius redolet Deo humilitas infirma, quam virtus
elata. Nihil ergo dispositioni illius praejudicare audeas, sed semper
cum timore et reverentia ora eum, ut quemadmodum ipse novit tibi
subveniat. Si qua adhuc in te mala permanserunt, pie diluat, si qua
inchoata sunt bona benigne perficiat, et ea te (qua ipse voluerit) via
ad se perducat. Quid tibi amplius dicam? estne aliquid adhuc quod dicere
possumus ad ostendendam dilectionem? Tibi loquor, anima mea, estne
aliquid? Quid dicis? Si tua dicis, aliena non poteris. Si aliena et tua,
non tamen omnia. Quis enim omnia dicere potest? et tamen scimus quod
omnium origo charitas est. Ecce duo nati sunt, eadem utrisque nobilitas
generis, eadem hora nativitatis. Alter in paupertate relinquitur, alter
divitiis sublimatur, et utrumque charitas operatur, quia et hunc
paupertate humiliat, et illum abundantia consolatur. Iste debilis est,
et ille fortis. Ille tenetur ne malum perficiat, iste roboratur, ut ad
bonum opus convalescat; utrumque charitas probat, non reprobat. Alter
per sapientiam illuminatur, alter in simplicitate sui sensus
relinquitur. Iste ut seipsum despicere, ille ut studeat Creatorem suum
agnoscere, utrique tamen voluit charitas adesse. Talis est amor Dei erga
nos, nec quidquam omnino humana infirmitas tolerat, quod ipse (quantum
in sua bonitate est) ad bonum nostrum non disponat.
|
|
