|
HOMO. Mira res nobiscum agitur, quam ideo fortassis non miraris, quia
necdum quid dicere velim intelligis. Considero namque qualiter a
principio nostri sermonis multa quae adversari videbantur dilectioni in
medium adduxeris, et quod ex eis semper non infirmata, sed amplius
probata sit virtus dilectionis. Dixisti dilectionem singularem pariter
et communem esse non posse, sed inde comprobata est amplius mirabilis,
quod demonstrata est communis esse et singularis. Dixisti rursum te
perfecte non diligi, eo quod ad cultum electam audieras, et adhuc ad
thalamum assumptam non vidisti. Sed tamen iterum ostenditur tanto major
erga te dilectio, quanto major per ejus patientiam tua exspectatur
perfectio. Ad extremum modo dubitare coepisti, an, in hac deformitate
tua quam (licet invita) pateris, ab illo posses diligi. Sed quando hoc
dubitasti, olim te totam foedam et tamen dilectam fuisse jam non
meministi. Si ergo te nunc diligere dignatus est, quando tota turpis, et
nihil adhuc decoris habens fuisti, quanto magis nunc diliget te, quando
decorari, et priscam turpitudinem deponere jam coepisti? Nam et hoc
quoque ad laudem dilectionis ejus pertinet, quod imperfectam diligere
dignatur. Et quamvis quaedam adhuc in te videat, quae sibi non placent,
diligit tamen hoc ipsum, quod tu quoque ea in temetipsa jam odisse
coepisti quae illi displicent. Non enim tam statum quam propositum
respicit, nec quid sis, sed quid esse velis, attendit, si tamen tu
quantum potes satagis, ut quod adhuc esse non coepisti, esse merearis.
ANIMA. Hoc ultimum interrogationis meae benigne, ut suscipias, quaeso,
quid est illud dulce, quod in ejus recordatione aliquando me tangere
solet, et tam vehementer atque suaviter afficere, ut jam tota quodammodo
a memetipsa abalienari, et nescio quo abstrahi incipiam. Subito enim
innovor et tota immutor, et bene mihi esse incipit ultra quam dicere
sufficiam. Exhilaratur conscientia, in oblivionem venit omnis
praeteritorum dolorum miseria, exsultat animus, clarescit intellectus,
cor illuminatur, desideria jucundantur, jamque alibi (nescio ubi) me
esse video, et quasi quiddam amplexibus amoris intus teneo, et nescio
quid illud sit, et tamen illud semper retinere, et nunquam perdere toto
adnisu laboro. Luctatur quodammodo delectabiliter animus, ne recedat ab
eo, quod semper amplecti desiderat, et quasi in illo omnium desideriorum
finem invenerit summe et ineffabiliter exsultat, nihil amplius quaerens,
nihil ultra appetens, semper sic esse volens. Nunquid ille est dilectus
meus? Quaeso, dic mihi, ut sciam an ille est, ut si denuo ad me venerit,
obsecrem eum ne recedat, sed semper permaneat.
|
|
