|
HOMO. Loquar secreto animae meae, et amica confabulatione exigam ab ea
quod scire cupio. Nemo alienus admittetur, sed aperta conscientia soli
verba conferemus. Sic enim nec mihi timor erit occulta quaerere, nec
illi pudor vera respondere.
Dic mihi, quaeso, anima mea, quid est quod super omnia diligis? Ego
scio, quod vita tua dilectio est et scio quod sine dilectione esse non
potes. Sed velim mihi sine verecundia confitearis, quid inter omnia
diligendum elegeris? Dicam adhuc, ut manifestius intelligas quid te
interrogem. Aspice mundum, et omnia quae in eo sunt; multas ibi species
pulchras et illecebrosas invenies, quae humanos affectus illiciunt, et
secundum varias utentium delectationes ad fluendum se desideria
accendunt. Habet aurum, habent lapides pretiosi fulgorem suum, habet
decor carnis speciem, picta tapeta et vestes fucatae colorem. Infinita
sunt talia. Sed haec cur tibi enumerem? Ecce et tu novisti omnia,
vidisti pene singula, experta plurima. Multa jam te vidisse recolis, et
adhuc multa vides, in quibus quod dico experiri et comprobare possis.
Dic ergo obsecro mihi, quid de his omnibus unicum tibi feceris, quod
singulariter amplecti, quo semper perfrui velis? Certus enim sum, quod
aut horum quae videntur aliquid amas, aut si jam postposuisti universa
haec, aliud habes quae prae omnibus his diligas.
ANIMA. Sicut amare non possum quod nunquam vidi, sic de his omnibus quae
videntur, nihil adhuc amare non potui, et tamen de his omnibus quid
super omnia amandum sit nondum inveni. Multis enim jam experimentis
didici fallacem esse, et fugacem amorem hujus saeculi, quem semper, vel
cum perit id quod mihi elegeram perdere, vel cum aliud, quod magis
placeat, supervenerit, cogor commutare; sic adhuc desideriis incerta
fluctuo, dum nec sine amore esse possum, nec verum amorem invenio.
|
|
