|
HOMO. O anima mea, si tantopere in incepto persistis, nec tibi
satisfactum esse judicas, si non prorsus singulare beneficium sponsi tui
impensum agnoscas, etiam in hoc tuae petitioni libenter annuo, quoniam
hanc tuam instantiam ex devotione potius nasci, quam ex importunitate
cognosco. Nam in hoc quoque providit tibi optimus amator tuus, ne nihil
esset, in quo singulariter de ipso gloriari possis sed sicut communia et
specialia dedit, sic et singularia tribuit. Communia quidem sunt ea,
quae in usum universorum veniunt, sicut est lux solis, spiramen aeris.
Specialia vero, ut ea, quae non omnibus, sed quasi quidam societati
concessa sunt, sicut est fides, sapientia, disciplina. Singularia autem
ut ea, quae unicuique propria impertita sunt, sicut Petro principatus in
apostolis, Paulo apostolatus in gentibus, Joanni privilegium amoris.
Considera ergo anima mea, quae communia cum omnibus, quae specialia cum
aliquibus, quae singularia sola acceperis. In omnibus iis te dilexit,
quae vel cummuniter tecum omnibus, vel specialiter quibusdam, vel
singulariter tibi soli tribuit. Cum iis rursum omnibus te dilexit,
quibus te participatione doni sui sociavit. Prae omnibus iis te dilexit,
quibus te singularis gratiae dono praetulit. In omni creatura dilecta
es, cum omnibus bonis dilecta es, prae omnibus malis dilecta es. Et ne
parum tibi videatur, quod prae omnibus malis dilecta es, quanti boni
sunt, qui minus te acceperunt? Sed quia pro desiderio singularis amoris
ad ea potius, quae singulariter data sunt niti te video, quamvis multa
adhuc dici possent de iis in quibus et cum quibus dilecta es, hoc quod
jam dictum est sufficere volo. Nolo tamen, ut parum existimes vel in
tantis, vel cum talibus te esse dilectam, ubi et bonos omnes habeas
socios, malos vero, ut quae condita sunt universa, subjectos. Vidisti
igitur, o anima mea, quanta sunt in quibus dilecta es, vidisti quales
sunt cum quibus dilecta es, nunc prae quibus dilecta sis considera,
quantum potes. Tibi loquor, anima mea, tu nosti quid acceperis, et
necesse habes adhuc melius nosse, ne incipias vel de iis quae non
accepisti praesumere, vel de iis quae accepisti gratias non referre.
Utinam recolere possim ea quomodo tibi expedit, et quomodo illi placet,
qui tibi haec dedit! Nam et ipse idcirco haec tibi dedit, ut tu semper
ea in memoria habeas, et nunquam ab ejus amore oblivione tepescas.
Primum cogita anima mea, quod aliquando non fueris, et ut esse
inciperes, hoc ejus dono acceperis. Donum ergo ejus erat, ut fieres. Sed
nunquid tu ei aliquid dederas priusquam fieres, quo tibi hoc ab eo
redderetur ut fieres? Nihil prorsus, nihil tu dederas, nihil dedisse
poteris priusquam fieres, sed gratis accepisti ab eo ut fieres. Cui ergo
praelata es in eo quod facta es? Quis minus accipere potuit, quam qui ut
fieret accepit? Et tamen nisi hoc esset aliquid accipere; non poterat
qui non erat incipere, et nisi esse quam non esse melius esset, nihil
ille qui est eo, qui non est, amplius accepisset. Quare ergo, Deus meus,
fecisti me, nisi quia esse magis quam non esse voluisti me? Et plus
dilexisti me omnibus iis qui accipere non meruerunt illud a te. Cum
ergo, Deus meus, esse mihi dedisti bonum et magnum, bonum et pulchrum
bonum tuum mihi dedisti, et me (cum hoc mihi dares) praetulisti omnibus
quibus hoc tantum bonum tuum dare noluisti. O anima mea, nunquid aliquid
dicimus, cum hoc Deo nostro dicimus? Deo nostro a quo facti sumus, facti
qui non fuimus, et ab omnibus qui facti non sunt, amplius accepimus. Sic
prorsus, sic aliquid dicimus, et multum dicimus cum hoc dicimus, et hoc
semper dicere debemus, ne unquam obliviscamur eum a quo tantum bonum
accepimus. Qui utique si nihil amplius dedisset, pro eo ipso tamen
semper a nobis laudandus et diligendus esset. Nunc autem amplius dedit,
quia dedit non solum esse, sed pulchrum esse, formosum esse, quod
quantum superat nihil per existentiam, tantum antecedit aliquid per
formam, in quo multum placet id quod est, et amplius id quod tale est.
In quo, anima mea, omnibus te praelatam aspice, quos tale et tam
excellens existendi bonum vides non accepisse. Sed nec hic terminari
potuit munificentia largitoris optimi. Adhuc aliquid plus dedit, et
magis nos ad similitudinem suam traxit; voluit ad se trahere per
similitudinem quos ad se trahebat per dilectionem. Dedit ergo nobis
esse, et pulchrum esse; dedit et vivere, ut praecellamus et iis quae non
sunt per essentiam, et iis quae inordinata aut incomposita sunt, per
formam, et quae inanimata, per vitam. Magno debito obligata es anima
mea, multum accepisti, et nihil a te habuisti. Et pro iis omnibus non
habes quid retribuas, nisi tantum ut diligas. Nam quod per dilectionem
datum est, nec melius nec decentius quam per dilectionem rependi potest.
Accepisti autem hoc totum per dilectionem. Poterat enim Deus etiam aliis
creaturis suis dedisse vitam, sed amplius in hoc dono dilexit te. Nec
ideo plus dilexit te, quoniam plus diligendum invenit in te, sed quia
gratuito plus dilexit te, talem fecit te ut jam nunc merito plus diligat
te.
ANIMA. Quanto plus audio, tanto plus audire concupisco, perge, quaeso,
et quae sequuntur narrato.
|
|
