|
De fide et spe quae in nobis est, omni poscenti rationem reddere, ut ait
Petrus in Epistola sua, parati esse debemus cum modestia et timore (I
Petr. III). Itaque, ut pariter servetur modestia in sermone, timor in
assertione, profanas verborum novitates, ut Apostolus praecipit, vitemus
(I Tim. VI); et in nullam partem praecipiti assertione declinemus.
Melius est enim non eloqui (ubi sine periculo non erratur) magna, quam
definire contraria. Sed ubicunque possumus auctoritatum vestigia
sequamur, ubi vero certa deest auctoritas, his potissimum assentire
studeamus, qui maxime auctoribus accedunt; et non de sensu suo
praesumentes, scripturas ex pietate interpretantur. Scriptura enim
sancta, ut ait beatus Augustinus, altitudine superbos irridet,
profunditate attentos tenet; magnos veritate, parvulos nutrit
affabilitate. Si qua igitur obscura nobis occurrerint, sit nostri
propositi primum ad auctoritates confugere; deinde quid nostri temporis
sapientes de illis sentiant in medium conferre; et cur potius hos quam
illos imitari placeat (et ratione et auctoritate simul concurrentibus)
pro facultate nostra in lucem ponere.
|
|
