|
Videntur quaedam auctoritates velle quod non omnes angeli mittantur. Ut
in Daniele: Millia millium ministrabant ei; et decies millies centena
millia assistebant ei (Dan. VII). Dionysius: Superiora illa agmina ab
intimis nunquam recedunt, quoniam ea quae praeeminent usum exterioris
officii nunquam habent. Istis auctoritatibus dicunt quidam quod non
mittuntur nisi inferiores. Sed eis opponitur illud quod Isaias dicit:
Volavit ad me unus de seraphim (Isa. VI). Quod ita solvit Dionysius: Hi
spiritus qui mittuntur sortiuntur eorum vocabulum quorum gerunt
officium. Unde dicunt illum angelum qui missus est ad Isaiam ut mundaret
labia prophetae, de ordine inferiorum fuisse; sed appellatum seraphin,
quia veniebat incendere et consumere delicta prophetae. Item dicit
Apostolus: Omnes sunt administratorii spiritus in ministerium missi
(Hebr. I). Unde videtur quibusdam quod omnes mittantur; et quod ille qui
missus est ad annuntiandum sanctum sanctorum fuerit de supremo ordine.
Si opponitur. Quare ergo non omnes appellantur angeli; sed duo tantum
inferiores ordines? Quia saepius et quasi ex officio injuncto hoc habent
illi duo ordines. Nec debet indignum videri si etiam superiores
mittuntur; cum et ille qui Creator est omnium ad haec inferiora
descenderit. Unde videtur quod Michael, Gabriel, Raphael de superiori
ordine sint. Nec sunt nomina ordinum sed spirituum. Michael
interpretatur quis ut Deus; Gabriel, fortitudo Dei; Raphael, medicina
Dei. Dicit Scriptura quod angeli sunt deputati ad custodiam hominum, ut
in Evangelio: Angeli eorum semper vident faciem Patris (Matth. XVIII).
Gregorius etiam dicit quod quisque habet unum bonum angelum sibi ad
custodiam deputatum; et unum malum ad exercitandum. Cum enim omnes boni
angeli desiderent bonum nostrum et communiter saluti omnium studeant;
ille tamen qui deputatus est alicui ad custodiam, eum potius ad bonum
hortatur, sicut legimus de angelo Tobiae, de angelo Petri in Actibus
apostolorum. Similiter et mali angeli cum desiderent malum omnium, tamen
magis incitat eum malus angelus qui permissus est ei ad tentandum
Sed dubium est nec de Scriptura habemus determinatum utrum pluribus unus
sit datus ad custodiam, an singuli singulis. Sed cum electi tot sint
quot et boni angeli sunt; plures constat esse inter bonos et malos
homines quam boni angeli sunt. Quomodo ergo singuli et boni et mali
homines habent singulos sibi ad custodiam legatos?
Praeterea sciendum est quod cognitio angelorum usque ad judicium augeri
potest. Unde illud quod in Isaia Domino ascendente angeli quaerunt: Quis
est iste qui venit de Edom tinctis vestibus de Bosra? (Isa. LXIII.) Et
in psalmo: Quis est iste rex gloriae? (Psal. XXIII.) Itaque dici potest
quod eorum cognitio non decrescit, quia nihil obliviscuntur cum sint
confirmati per gratiam; sed potest crescere usque ad futuram
consummationem, quando fixi et immobiles erunt in eo quod scient, ut nec
plus nec minus scire possint.
Ad hoc quod diximus angelorum cognitionem augeri posse, videtur
oppositum quod dicit Isidorus: Angeli in Verbo Dei sciunt omnia antequam
fiant. Gregorius in libro Dialogorum: Quid est ibi quod nesciant ubi
scientem omnia sciunt? Sed potest dici quod, etsi videant (imo habent
eum in quo omnes thesauri sapientiae sunt (Coloss. II) non tamen ibi
cognoscunt nisi quantum ipse vult eis aperire; et tamen dicuntur omnia
scire, id est nihil ignorare. Nihil enim ignorat qui scit quidquid scire
debet, et quidquid Deus vult eum scire. Per omnia enim voluntas eorum
divinae concordat voluntati; nec aliud volunt scire nisi quod eos scire
cognoscunt Deum velle. Meritum angelorum dicitur esse in hoc quod
desiderant bonum nostrum et nostro profectui student. Unde Apostolus: Et
angeli nostri sunt (Hebr. I).
|
|
