|
Post peccatum primi hominis et poenam quam assignavimus, quam inde
incurrit, videndum est quare imputetur posteritati ejus. Omnes enim qui
ab eo per concupiscentiam descendunt, obnoxii sunt illi peccato, et pro
illo rei sunt originalis peccati. Ad quod potest dici quod ideo
imputatur omnibus, quia omnes illud commiserunt, ut Apostolus dicit: In
quo omnes peccaverunt (Rom. V), quod ita potest exponi: In eo omnes
peccaverunt, id est peccato rei tenentur. Ut enim dicit Apostolus: Per
unius inobedientiam peccatores constituti sunt multi (ibid.). Quod inde
est quia per legem peccati ab eo descendunt. Non ideo imputatur eis quia
in eo tunc fuerunt originaliter, cum et Christus secundum carnem in eo
tunc fuerit; sed quia per concupiscentiam quae venit de peccato illo
inde descenderunt. Et ita potest dici quod ideo imputatur toti
posteritati; quia in effectu hujus peccati, id est in lege peccati de
hoc veniente, concipiuntur, videlicet in concupiscentia. Furtum,
homicidium et caetera non imputantur posteris; quia non fit ipsa
generatio secundum effectus illorum, id est secundum motum de illis
venientem. Solet a quibusdam praedicta quaestio sic solvi: Ideo illud
peccatum omnibus imputatur posteris et non alia, quia illud peccatum in
paradiso commissum gravissimum fuit; quia ignorantia non induxit eum ad
peccandum, nec fragilitas carnis; quia ante peccatum neutrum fuit in eo.
Unde adeo maximum fuit illud peccatum quod etiam naturam mutavit. Tota
enim natura hominis per peccatum illud corrupta fuit. Augustinus De
civitate Dei: Tanto majore injustitia violatum est illud mandatum,
quanto faciliore potuit observantia custodiri. Nondum voluntati
cupiditas resistebat, quod de poena transgressionis secutum est postea.
Sed non videtur absolute concedendum quod illud peccatum gravius omnibus
aliis fuerit; cum legatur: Qui peccat in Spiritum sanctum, non
remittetur ei neque in hoc saeculo neque in futuro (Matth. XII; Luc.
XII; Marc. III). Sed illud peccatum primis parentibus postea fuisse
condonatum dicunt auctores. Augustinus in libro De baptismo parvulorum:
Sicut illi primi homines postea juste vivendo, unde merito creduntur per
Domini sanguinem ab extremo liberati supplicio, non tamen illa vita
meruerunt ad paradisum revocari; sic et caro peccati etsi remissis
peccatis homo in ea juste vixerit, non continuo meretur eam mortem non
perpeti quam traxit a propagine peccati. Ad hoc quod diximus in Adam
fuisse omnes, solet sic opponi: Sic omnes qui descenderunt a Cain in
Adam fuerunt, per illam substantiam quam accepit Cain in primis
parentibus, ibi exstiterunt; sed in illa particula quae in Cain fuit
propagata non tot atomi fuerunt quot homines ab eo descenderunt; unde
non videtur verum quod substantia uniuscujusque fuerit in primo parente.
Ad quod potest dici quod quamvis illa particula primum fuerit valde
parva, tamen nulla substantia exteriori in eam transeunte augmentata
est, et facta est magna; tanta scilicet quanta in resurrectione erit.
Fomentum enim habet a cibis; sed non transeunt cibi in ipsam humanam
substantiam; quod ita probari potest: Puer qui ea moritur die qua
nascitur, in illa natura resurget quam habiturus erat si viveret usque
ad plenam aetatem nulla aegritudine vel vitio corporis impediente. Unde
apparet quod etiam si viveret non aliunde sumerentur partes illius
substantiae; sed in se augmentarentur sicut costa de qua facta est
mulier, et sicut quinque evangelici panes. Nec tamen negamus quin cibi
et in humores et in carnem transeant: unde quidam homines grossiores
sunt quam debeant: sed illa superfluitas non erit in resurrectione, quia
non est de veritate humanae naturae. Veritas humanae substantiae dicitur
quod in primis parentibus fuit; et illud solum in resurrectione erit.
Sed illae partes quae de cibis fiunt, et in quas transeunt, tanquam
superflua deponentur.
|
|
