|
Deinceps inquirendum est quid dicatur originale peccatum, et quare
originale dicatur. Quidam dicunt quod originale peccatum sit debitum quo
tenentur omnes pro peccato primi hominis; quia pro illo omnibus debetur
poena aeterna nisi per gratiam liberentur. Isti dicunt quod originale
peccatum non sit peccatum; sed si Scriptura quandoque vocat illud
peccatum, astruunt quod ibi peccatum pro poena peccati accipitur; et
sicut pro peccato parentis quandoque exsulant filii secundum justitiam
saeculi, ita ex justitia Dei omnes tenentur rei pro peccato illo; et ita
secundum istos in anima pueri nullum peccatum est. Quia dicunt ipsi: Si
anima pueri nunquam peccavit, non est in ea peccatum; et tamen concedunt
quod in ea est originale peccatum, quia tenetur debito peccati. Sed
plane contra Apostolum loquuntur isti, cum Apostolus dicat: Per
inobedientiam unius, peccatores constituti sunt multi (Rom. V). Ecce
quod Apostolus vocat eos peccatores antequam regenerentur; sed si tantum
esset poena et non culpa in istis, ut ipsi aiunt, non peccatores essent.
Item dicit Apostolus: Per unum hominem peccatum intravit in mundum, et
per peccatum mors (Ibid.). Aliud peccatum quod intravit; aliud ipsa
poena quae innuitur in verbis Apostoli. Alii dicunt quod originale
peccatum sit inobedientia; et haec inobedientia in omnibus est antequam
renascantur. Sed non videtur quod puer inobediens sit; quia nihil unquam
fuit ei imperatum. Et qui nondum potest ratione uti, quomodo aut
obediens aut inobediens potest dici? Inobedientia namque voluntatis est
ut obedientia; sed peccatum originale non est voluntarium. His itaque
omissis, dici potest quod originale peccatum est concupiscentia mali et
ignorantia boni. Unde Augustinus in libro De correptione et gratia: Sunt
omni homini ista duo poenalia: ignorantia et difficultas. Ex ignorantia
error, ut probet falsa pro veris; ex difficultate cruciatus, ut
resistente et torquente dolore carnalis vinculi non possit a libidine
temperare. Sed potest opponi: cum anima pueri nondum aliquid velit vel
nolit, quomodo concupiscentiam mali habet? Vitium est in ea non actus,
quod probatur: cum venerit ad annos discretionis, tunc concupiscit malum
et dimittit bonum.
Similiter opponitur: Cum nondum aliquid debeat scire, quomodo
ignorantiam habet? Sed sicut in oculo caeci in nocte vitium caecitatis
est, sed non apparet, nec discernitur inter videntem et caecum nisi luce
veniente; sic et in puero vitium est, sed nondum apparet, sed veniente
tempore in quo deberet bonum concupiscere, malum ignorare, ignorat bonum
et concupiscit malum. Item opponitur: In baptismo remittitur peccatum
originale, sed post baptismum remanet concupiscentia mali, et caetera;
et ita non videtur quod in baptismo remittitur peccatum originale. Sed,
ut dicit Augustinus: Licet remaneat concupiscentia post baptismum, non
tamen ad reatum; quia his qui renati sunt non imputatur, sed hoc est
remitti peccatum originale, non imputari. Licet enim concupiscentia
carnis sit in baptizato, tamen non imputatur ei nisi eat post
concupiscentias. Quod si fiat, non jam originale, sed actuale est.
Augustinus De nuptiis et concupiscentia: Ex hac carnis concupiscentia
(quae licet in regeneratis jam non reputatur in peccatum) quaecunque
nascitur proles obligata est originali peccato. Et paulo post:
Dimittitur concupiscentia carnis in baptismo, non ut non sit, sed ut
peccatum non imputetur: hoc est enim non habere peccatum, non esse reum
peccati. Item: Quo modo alia peccata praetereunt actu et remanent reatu,
ut homicidium et similia; ita et econtrario fieri potest ut
concupiscentia praetereat reatu et remaneat actu. Ecce ex his
auetoritatibus patet concupiscentiam mali esse peccatum originale, sub
qua continetur ignorantia boni, quoniam ex ea est. Nisi enim
praecessisset concupiscentia mali, non esset secuta ignorantia boni. Et
inde est quod quandoque reperimus in sacra Scriptura pluraliter peccata
originalia, quia diversa sunt ignorantia boni et concupiscentia mali:
quandoque singulariter reperimus peccatum originale; quia, sicut
diximus, unum istorum ex altero est. Unde et sub eo vel in eo
continetur.
|
|
